عبدالله راوندی
عبدالله راوندی، پیشوای فرقه راوندیه یا عباسیه و از داعیان خلافت عباسی در خراسان بود. او و پیروانش معتقد بودند که پس از پیامبر اسلام، امامت و جانشینی حق فرزندان عباس بن عبدالمطلب است. عبدالله به سبب مخالفت با ابومسلم خراسانی به همراه جمعی از پیروانش کشته شد.
عقاید فرقه راوندیه
عبدالله پیشوای فرقه «راوندیه» یا «عباسیه» بود. پیروان این فرقه بر این باور بودند که مقام امامت پس از پیامبر اسلام باید به نوادگان عباس بن عبدالمطلب منتقل شود. علاوه بر این اعتقاد عمومی، جماعتی از پیروان این فرقه در عقاید خود افراط کرده و به الوهیت خلفای عباسی معتقد شده بودند. این فرقه در دوره شکلگیری و تثبیت خلافت عباسیان فعالیت داشت.[۱]
زندگی
عبدالله در خراسان در زمره داعیان و مبلغان عباسیان فعالیت میکرد. در جریان دعوت عباسی، میان او و ابومسلم خراسانی، فرمانده نامدار قیام عباسی، اختلاف و مخالفت شدیدی پدید آمد. این درگیری در نهایت منجر به آن شد که عبدالله به همراه تعداد کثیری از اتباع و پیروانش به دست ابومسلم به قتل برسند. پس از این واقعه، بازماندگان پیروان او برای مدتی بهصورت پنهانی زندگی میکردند تا اینکه پس از مرگ ابومسلم، بار دیگر فعالیتهای خود را بهصورت گستردهتر و شدیدتر از سر گرفتند.[۲]
پانویس
ارجاعات
منابع
- اختری، عباسعلی (۱۳۹۰). «راوندی». دایرةالمعارف جامع اسلامی. تهران: آرایه.