ظافر بامرالله
ابومنصور اسماعیل ظافر بن حافظ، مشهور به ظافر بامرالله، یکی از خلفای فاطمی (عبیدی) در مصر بود. او در نیمه ربیعالاول سال ۵۲۷ قمری در قاهره، همزمان با روز وفات پدربزرگش الحافظ، متولد شد. وی کوچکترین فرزند پدرش بود که طبق وصیت وی به خلافت رسید.
زندگی
ابومنصور اسماعیل ظافر بن حافظ، مشهور به ظافر بامرالله، یکی از خلفای فاطمی (عبیدی) در مصر بود. او در نیمه ربیعالاول سال ۵۲۷ قمری در قاهره، همزمان با روز وفات پدربزرگش الحافظ، متولد شد. او کوچکترین فرزند پدرش بود که طبق وصیت وی به خلافت رسید. ظافر به دلیل سن کم و علاقه وافر به لهو و لعب، نشاط و معاشرت با کنیزان و شنیدن موسیقی، توجه چندانی به امور کشوری نداشت. او به زیبایی و جمال شهرت داشت و با نصر، فرزند وزیرش عباس، انس و الفت بسیاری داشت. این دوستی نزدیک باعث شایعاتی در میان مردم شد، تا جایی که عباس به پسرش نصر هشدار داد که این رابطه باعث بدنامی او شده است.[۱]
قتل و توطئه
در نیمه محرم سال ۵۴۹ قمری (و به قولی در پایان همان ماه)، نصر به تحریک پدرش عباس، ظافر را مخفیانه به خانه خود دعوت کرد و او را به قتل رساند. ابنخلکان اشاره کرده است خانهای که قتل در آن رخ داد، بعدها به مدرسه حنفیه معروف به «سیوفیه» تبدیل شد. عباس مرگ خلیفه را مخفی نگاه داشت و صبح روز بعد به بهانه دیدار با ظافر به قصر رفت. هنگامی که خدمتکاران موفق به یافتن خلیفه نشدند، عباس به قصر وارد شد و دو برادر ظافر به نامهای جبرئیل و یوسف (پسران حافظ) را فراخواند. وقتی از آنها دربارهٔ مکان خلیفه پرسید و آنها اظهار بیاطلاعی کرده و او را به پسرش ارجاع دادند، عباس دستور قتل هر دو را صادر کرد و آنان را به عنوان قاتلان ظافر معرفی نمود.[۲]
پانویس
ارجاعات
منابع
- اختری، عباسعلی (۱۳۹۰). «ظافر». دایرةالمعارف جامع اسلامی. تهران: آرایه.