عاص بن وائل
عاص بن وائل از بزرگان قریش در جاهلیت و از سران بنیسهم بود. او روزگار ظهور اسلام را درک کرد، اما بر شرک باقی ماند و در شمار دشمنان و استهزاکنندگان پیامبر اسلام یاد شده است. عاص در جنگ فِجار ریاست بنیسهم را بر عهده داشت و در منابع، مرگ او نیز بهصورت واقعهای شگفت گزارش شده است. وی پدر عمرو بن عاص بود.
نسب و جایگاه
عاص بن وائل بن هاشم سهمی قرشی، از اشراف و فرمانروایان جاهلیت بهشمار آمده است. مادر او سلمی، زنی از بنیبَلِیّ از قبیله قضاعه، بود.[۱]
زندگی
او اسلام را درک کرد، اما مسلمان نشد و بر شرک باقی ماند. در منابع از او به عنوان یکی از استهزاکنندگان پیامبر اسلام یاد شده و نیز او را از زنادقهای دانستهاند که در حال بتپرستی از دنیا رفت. عاص در جنگ فِجار ریاست بنیسهم را بر عهده داشت و از اینرو در میان قریشِ جاهلی، از جایگاهی قبیلهای و سیاسی برخوردار بود.[۲]
گزارش مرگ
دربارهٔ مرگ او نوشتهاند که روزی همراه پسران خود برای گردش به صحرا رفت و در یکی از درههای کوه از مرکب فرود آمد. در همان هنگام فریادی کشید و بر زمین افتاد. هرچه جستوجو کردند، سبب آشکاری برای این حادثه نیافتند. سپس پای او چنان ورم کرد که به ستبری گردن شتر شد و در همان حال مرد. مردم میگفتند که زمین او را گزیده است. منابع، مرگ او را در اَبْواء، میان مکه و مدینه، و در حدود سال ۶۲۰ میلادی گزارش کردهاند.[۳]
فرزندان
عاص بن وائل پدر عمرو بن عاص بود.[۴]
پانویس
ارجاعات
منابع
- اختری، عباسعلی (۱۳۹۰). «عاص». دایرةالمعارف جامع اسلامی. تهران: آرایه.