عمر بن سعد
عمر بن سعد بن ابیوقاص از فرماندهان سپاه عبیدالله بن زیاد در واقعه کربلا بود. او ابتدا برای جنگ با دیلمیان به سوی ری فرستاده شد، اما پس از حرکت حسین بن علی به عراق، مأمور رویارویی با او شد. عمر بن سعد در سال ۶۶ قمری به فرمان مختار ثقفی در کوفه کشته شد.
نام و نسب
عمر بن سعد بن ابیوقاص بن مالک بن اهیب بن مناف بن زهره بن کلاب بن مره، از قریش بود. مادر او کنیزی و مادرِ ابیوقاص، حمنه دختر سفیان بن امیه بن عبدشمس بود. عمر بن سعد با هاشم مرقال، از یاران علی بن ابیطالب، نسبت پسرعمویی داشت.[۱]
زندگی
عبیدالله بن زیاد او را با سپاهی چهار هزار نفری برای جنگ با دیلمیان به سوی ری فرستاد. با رسیدن خبر حرکت حسین بن علی به عراق، عبیدالله بن زیاد عمر بن سعد را از رفتن به ری بازگرداند و او را به جنگ با حسین بن علی مأمور کرد. عمر بن سعد در آغاز این مأموریت را نپذیرفت، اما پس از اندکی تأمل قبول کرد و به کربلا رفت. او فرماندهی بخشی از سپاه ابن زیاد را در واقعه کربلا بر عهده داشت. سالم بن ابیحفصه نقل کرده است که عمر بن سعد روزی به حسین بن علی گفت گروهی نادان میگویند او حسین را خواهد کشت. حسین بن علی در پاسخ گفت آنان نادان نیستند، بلکه عاقلاند؛ سپس گفت آرزو دارد عمر بن سعد پس از او جز برای مدتی کوتاه از گندم عراق نخورد.[۲]
کشتهشدن
عمر بن سعد در سال ۶۶ قمری، به فرمان مختار ثقفی، در کوفه کشته شد.[۳]
پانویس
ارجاعات
منابع
- اختری، عباسعلی (۱۳۹۰). «عمر». دایرةالمعارف جامع اسلامی. تهران: آرایه.