فاطمه بنت حسین
فاطمه بنت حسین، دختر حسین بن علی و همسر حسن بن حسن بن علی بن ابیطالب بود. او در کربلا همراه همسرش حضور داشت و پس از واقعه، همسرش به اسارت درآمد. فاطمه به عبادت شهرت داشت و از او عبدالله، ابراهیم، حسن و زینب به دنیا آمدند. روایتی از محمد باقر دربارهٔ سپردن وصیتی از حسین بن علی به فاطمه و انتقال آن به علی بن حسین نقل شده است.
زندگی
فاطمه دختر حسین بن علی و همسر حسن بن حسن بن علی بن ابیطالب بود. مادر او ام اسحاق بنت طلحه بن عبدالله بود. از فاطمه و همسرش عبدالله، ابراهیم، حسن و زینب به دنیا آمدند. فاطمه و همسرش حسن در کربلا حضور داشتند و حسن نیز به اسارت درآمد. فاطمه زنی متعبد بود و روزها را روزه میگرفت و شبها به نماز میپرداخت. او در سال ۱۱۷ق درگذشت.[۱] از محمد باقر روایت شده است که هنگامی که حسین بن علی برای شهادت آماده شد، دختر بزرگتر خود فاطمه را فراخواند و نامهای پیچیده و وصیتی آشکار و وصیتی پنهان به او سپرد. علی بن حسین در آن هنگام بیمار بود. سپس فاطمه آن نامه را به علی بن حسین سپرد و این نامه همچنان نزد آنان باقی مانده است. راوی این روایت ابوالجارود است که از محمد باقر دربارهٔ محتوای نامه پرسید و او پاسخ داد که در آن همه آنچه فرزندان آدم تا پایان دنیا به آن نیاز دارند، وجود دارد.[۲]
پانویس
ارجاعات
منابع
- اختری، عباسعلی (۱۳۹۰). «فاطمه بنت حسین». دایرةالمعارف جامع اسلامی. تهران: آرایه.