قاسم قرمطی
قاسم قرمطی، ابن احمد بن علی، مکنی به ابومحمد و مشهور به قرمطی، از رهبران و مبلغان قرامطه بود. او در سال ۲۹۳ق به فرمان زکرویه بن مهرویه برای تبلیغ به شهرهای عراق اعزام شد و پس از درگیری با مردم کوفه به قادسیه عقب‌نشینی کرد. درباره سرنوشت او گزارشی قطعی در دست نیست و احتمال داده شده است که در سال ۲۹۴ق در شمار یاران زکرویه کشته شده باشد.
زندگی
قاسم قرمطی، ابن احمد بن علی، مکنی به ابومحمد و مشهور به قرمطی، از رهبران و مبلغان قرامطه بود. بنا بر گزارش زرکلی، کارهای زکرویه بن مهرویه، رئیس بزرگ قرمطیان، به او واگذار شده بود. زکرویه در سال ۲۹۳ق قاسم را به شهرهای عراق اعزام کرد.[۱]
در عراق برای قاسم قبه‌ای برپا کردند که درفشی سپید بر آن نصب بود و این درفش شعار قرمطیان به‌شمار می‌رفت. حدود یکصد سوار از یاران او از دروازه کنده وارد کوفه شدند و میان آنان و کوفیان جنگی درگرفت که به خروج قرمطیان از شهر انجامید. پس از آن، در بیرون شهر نیز درگیری روی داد و قاسم با یاران خود به قادسیه عقب نشست.[۲]
پس از عقب‌نشینی قاسم به قادسیه، از او خبری در دست نیست. بنا بر گزارش منبع، احتمال داده شده است که او در سال ۲۹۴ق در شمار یاران زکرویه کشته شده باشد.[۳]
پانویس
ارجاعات
منابع
- اختری، عباسعلی (۱۳۹۰). «قاسم قرمطی». دایرةالمعارف جامع اسلامی. تهران: آرایه.