مسابقه دانش‌دخت
اسلامیکال از تاریخ ۱۵ دی تا ۲۰ بهمن، میزبان یک همایه با موضوع زنان است. شما می‌توانید در مسابقه مقاله‌نویسی دانش‌دخت، شرکت کنید و با نگارش مقاله، از جوایز آن بهره‌مند باشید. اگر به موضوعات مربوط با زنان علاقه‌مندید، این فرصت را از دست ندهید. فهرستی از مقالات پیشنهادی جهت ایجاد یا ویرایش در اینجا وجود دارد.

انجمن مخدرات وطن

از اسلامیکال
پرش به ناوبری پرش به جستجو

انجمن مخدرات وطن، یکی از انجمن‌های زنان در اواخر دوران قاجار بود که با هدف آموزش، توانمندسازی و مشارکت زنان در امور اجتماعی، سیاسی و اقتصادی تشکیل شد. این انجمن فعالیت‌هایی در زمینه حقوق زنان، استقلال ملی و حمایت از مشروطه انجام می‌داد و شامل برگزاری کلاس‌های آموزشی، مدرسه برای دختران یتیم و اعتراضات مدنی نیز بود.

تاریخچه

انجمن مخدرات وطن در سال ۱۲۸۹ ه.ش با مشارکت گروهی از زنان فعال از جمله همسر سید کاظم رشتی، همسر یپرم خان ارمنی، همسر میرزا سلیمان خان میکده، همسر ملک‌المتکلمین، دختر سپهسالار تنکابنی، ماهرخ گوهرشناس، هما محمودی، درةالمعالی، آغابیگم دختر هادی نجم‌آبادی، صدیقه دولت‌آبادی و آغاشاهزاده امین برای اولین بار در منزل پدر زینت امین تشکیل شد.[۱] در اولین جلسه، هیئت مدیره شامل آغابیگم دختر آقا شیخ هادی نجم‌آبادی (رئیس)، آغا شاهزاده امین (خزانه‌دار) و صدیقه دولت‌آبادی (منشی) انتخاب شد.[۲] برنامه‌های انجمن توسط هیئت مدیره تعیین می‌شد و سخنرانی‌ها عمدتاً حول مشکلات و مسائل زنان انجام می‌گرفت، هرچند موضوعات سیاسی و فرهنگی کشور نیز مطرح می‌شد. هیئت مدیره برای پیشبرد اهداف انجمن اقدام به برگزاری مجالس جشن، نمایشنامه و برنامه‌های تفریحی می‌کرد که با شرایط جامعه ایران تطبیق داشت و موجب جذب اعضای بیشتر می‌شد.

اهداف و فعالیت‌ها

انجمن مخدرات وطن دیدگاه‌های خود را حول استقلال ایران، حمایت از مشروطه و جلوگیری از نفوذ بیگانگان مطرح می‌کرد و خواستار جلوگیری از واردات کالاهای خارجی و عدم استقراض از دیگر کشورها بود.[۳] انجمن با برگزاری جلسات توجیهی زنان را نسبت به اهمیت پرداخت اعانه ملی آگاه می‌کرد و در اعتراض به اولتیماتوم روسیه در پاییز ۱۲۸۹، اعضا تجمع و سخنرانی در مقابل مجلس شورای ملی برگزار کردند و خواستار استقلال و عدالت اجتماعی شدند.[۴]

این انجمن مدرسه‌ای برای دختران یتیم، کلاس‌های آموزش بزرگسالان و درمانگاه زنان تأسیس کرد.[۵] مدیریت مدرسه به زنی ارمنی سپرده شد و شرایطی فراهم شد که دختران مسلمان نیز بتوانند در آن شرکت کنند.

منابع

  1. الیز ساناساریان (۱۳۸۴). جنبش حقوق زنان در ایران (طغیان، افول و سرکوب از ۱۲۸۰ تا انقلاب ۱۳۵۷). ترجمهٔ نوشین احمدی خراسانی. تهران: اختران. ص. ۶۲.
  2. بدرالملوک بامداد (۱۳۴۷). زن ایرانی از انقلاب مشروطیت تا انقلاب سفید. ج. ۲. تهران: ابن سینا. ص. ۱۵.
  3. مریم فتحی (۱۳۸۳). کانون بانوان: با رویکردی به ریشه‌های تاریخی حرکت‌های زنان در ایران. تهران: مؤسسه مطالعات تاریخ معاصر ایران. صص. ۷۱–۷۲.
  4. خطای ارجاع: برچسب <ref> نامعتبر؛ متنی برای ارجاع‌های با نام :2 وارد نشده است
  5. ژانت آفاری (۱۳۷۷). انجمن‌های نیمه سری زنان. ترجمهٔ جواد یوسفیان. تهران: بانو. ص. ۲۴.