ربیعه بن کعب بن مالک

رَبیعَه بن کعب بن مالک بن یَعمَر اَسْلَمی، از اهالی حجاز و از یاران و خدمتکاران پیامبر اسلام و از اصحاب صُفّه بود. او تا زمان واقعه حَرّه زنده بود و در سال ۶۳ قمری در همان ایام درگذشت.

زندگی

ربیعه از صحابه فقیر و اهل صفّه بود و مدتی خدمت پیامبر را بر عهده داشت. در گزارشی نقل شده است که پیامبر به او فرمود: «ای ربیعه، هفت سال است مرا خدمت می‌کنی، آیا حاجتی نداری؟» ربیعه پاسخ داد که نیاز دارد دربارهٔ آن بیندیشد و فردا بازگردد. روز بعد، هنگامی که پیامبر از او خواست حاجت خود را بیان کند، ربیعه گفت که از خدا بخواهد او را در بهشت در کنار پیامبر اسلام قرار دهد. پیامبر پرسید: «چه کسی این را به تو یاد داده است؟» ربیعه پاسخ داد که خود چنین اندیشیده است؛ زیرا هر خواسته دنیوی فناپذیر است و تنها خواسته پایدار، بهره‌ای از آخرت خواهد بود. در ادامه روایت آمده است که پیامبر زمانی کوتاه سر فرو افکند، سپس فرمود: «باشد، چنین خواهم کرد، اما تو مرا با کثرت سجود یاری ده.»

درگذشت

ربیعه بن کعب اسلمی تا زمان واقعه حرّه زنده بود و در سال ۶۳ قمری در همان ایام درگذشت.

پانویس

منابع

• اختری، عباسعلی (۱۳۹۰). «ربیعه (بن کعب اسلمی)». دایرةالمعارف جامع اسلامی. تهران: آرایه.