زهیر بن ابیسلمی
زُهَیر بن ابیسُلمی از شاعران برجسته عرب در دوره جاهلیت و از سرایندگان مشهور معلقات بود. او به استواری بیان و دقت در سرایش شعر شهرت داشت و در کنار امرؤالقیس و نابغه ذبیانی از شاعران برجسته عرب بهشمار میرفت.
زندگی
زهیر بن ابیسلمی از شاعران نامدار عرب در دوره جاهلیت بود و نام او در شمار سرایندگان معلقات آمده است. او به استحکام بیان و دقت در انتخاب واژگان شهرت داشت و در منابع ادبی از وی در کنار امرؤالقیس و نابغه ذبیانی به عنوان سه شاعر برجسته عرب یاد شده است. یکی از ویژگیهای شعر زهیر توجه فراوان او به اصلاح و تهذیب سرودههایش بود. گفتهاند که او هر قصیده را با دقت بسیار میسرود و مدت طولانی به بازنگری آن میپرداخت. به همین سبب قصاید او را «حَولیّات» مینامیدند، زیرا گفته شده است که برای هر قصیده زمانی طولانی صرف میکرد؛ بخشی از این زمان برای سرودن، بخشی برای اصلاح و بخشی برای عرضه آن به دیگر شاعران بوده است.[۱]
در برخی روایتها آمده است که در اواخر عمر زهیر، زمانی که سن او بسیار بالا رفته بود، پیامبر اسلام او را دید. در این گزارش گفته شده است که پس از آن دعا شد تا از شر زبان شاعر در امان باشد و از آن پس زهیر شعری نسرود تا زمانی که درگذشت. این روایت در برخی منابع نقل شده است.[۲]
پانویس
ارجاعات
منابع
- اختری، عباسعلی (۱۳۹۰). «زهیر». دایرةالمعارف جامع اسلامی. تهران: آرایه.