سید عمیدی
سید عبدالمطلب بن محمد بن علی حسینی حلی، ملقب به عمیدالدین و مشهور به عمیدی یا سید عمیدی (درگذشته ۷۵۴ ق)، از عالمان امامیه در سده هشتم هجری، خواهرزاده و شاگرد علامه حلی و صاحب آثاری در فقه، اصول و کلام همچون «کنز الفوائد فی شرح قواعد الأحکام» بود.
تبار و تحصیلات
نام وی عبدالمطلب بن محمد بن علی بن اعرج حسینی حلی، ملقب به عمیدالدین، مشهور به عمیدی و سید عمیدی و مکنّی به ابوعبدالله است. او از دانشمندان امامیه در قرن هشتم هجری به‌شمار می‌رفت و خواهرزاده و شاگرد علامه حلی بود.[۱]
درگذشت
سید عمیدی در ۱۰ شعبان سال ۷۵۴ هجری قمری در سن هفتاد سالگی در بغداد درگذشت و پیکرش به نجف منتقل و در آنجا به خاک سپرده شد.[۲]
آثار و تألیفات
از جمله تألیفات و شروح علمی وی می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:[۳]
- تبصرة الطالبین فی شرح نهج المسترشدین
- شرح انوار الملکوت فی شرح کتاب الیاقوت
- کنز الفوائد (شرحی بر کتاب قواعد الأحکام علامه حلی)
- مناسخات المیراث
- منیة اللبیب (شرحی بر کتاب تهذیب الاصول علامه حلی)
پانویس
ارجاعات
منابع
اختری، عباسعلی (۱۳۹۰). «سید عمیدی». دایرةالمعارف جامع اسلامی. تهران: آرایه.