طالوت
طالوت فرمانده و پادشاه بنیاسرائیل بود که در زمان چیرگی جالوت بر آنها برگزیده شد. او با داشتن علم و شجاعت، سپاه بنیاسرائیل را برای مقابله با ظلم جالوت رهبری کرد و پیروزی ایشان با کشته شدن جالوت به دست داود رقم خورد.
زندگی
پس از درگذشت موسی، بنیاسرائیل از دین برگشته و به انواع معاصی آلوده شدند و احکام خدا را تغییر دادند. در این دوران، طاغوتی به نام جالوت از طایفه قبط بر آنها چیره گشت و با کشتن مردان، اسارت زنان و غارت اموال، آنها را آواره ساخت. بنیاسرائیل از پیامبر خود ارمیا خواست تا سلطانی را از جانب خدا برای آنان برگزیند تا در پناه او با ستمگر بجنگند. در آن زمان مقرر بود که نبوت در بیتلاوی و سلطنت در بیتیوسف باشد و این دو در یک بیت جمع نمیشد. خداوند طالوت را که از فرزندان بنیامین (برادر مادری یوسف) بود، به فرماندهی برگزید؛ او نه از بیت نبوت بود و نه از بیت سلطنت، اما دارای علم فراوان و شجاعت کافی بود.[۱]
نشانه سلطنت طالوت، بازگشت تابوت بود که مشتمل بر سکینه خداوند و بقایای ترکه آلموسی و آلهارون میشد. این تابوت که ملائکه آن را حمل میکردند، در میان بنیاسرائیل بود اما به دلیل انحراف آنها، خداوند آن را از دیدشان پنهان کرده بود تا زمان ظهور طالوت. سکینه در برخی روایات، روحی در میان تابوت دانسته شده که هنگام اختلافات بنیاسرائیل به سخن میآمد و حقیقت را بیان میکرد.[۲]
نبرد با جالوت
طالوت برای آماده شدن به نبرد، سپاهیان خود را آزمود. خداوند آنها را با آزمون نهری مواجه کرد که نباید از آن بیش از مقدار یک مشت آب مینوشیدند. از میان شصت هزار تن، تنها سیصد و سیزده نفر در این امتحان سربلند شده و از نهر عبور کردند، در حالی که باقی سپاه با نوشیدن آب از حکم خدایی بازماندند.[۳]
در میدان نبرد، جالوت با فیلی سوار و تاجی بر سر در برابر سپاه ایستاده بود. طبق وحی الهی، تنها کسی میتوانست جالوت را بکشد که زره موسی بر او استوار آید. این فرد داود بن ایشا بود؛ جوانی قویهیکل و شجاع از نسل لاوی که برخلاف برادران بزرگترش، زره به تن او راست آمد. داود با استفاده از فلاخن و سنگها، جالوت را هدف قرار داد و با اصابت سنگ سوم به پیشانی او، جالوت کشته شد و سپاه دشمن دچار وحشت و فرار گردید.[۴]
پانویس
ارجاعات
منابع
- اختری، عباسعلی (۱۳۹۰). «طالوت». دایرةالمعارف جامع اسلامی. تهران: آرایه.