عمامه
عِمامه دستاری است که بر سر میبندند. در گزارشهای حدیثی، برای عمامه آداب و فضیلتهایی نقل شده و آن را از نشانههای تمایز مسلمانان دانستهاند. همچنین در برخی روایات، پوشیدن عمامه وسیلهای برای افزایش وقار و نشانهای از مردانگی شمرده شده است.
در احادیث اسلامی
در چند روایت، محمد، پیامبر اسلام، مسلمانان را به پوشیدن عمامه ترغیب کرده و آن را از نشانههای تمایز آنان از مشرکان دانسته است. در گزارشی دیگر، آمده است که امت محمد تا زمانی بر فطرت اسلام میماند که عمامه را بر کلاه بپوشند. همچنین نقل شده که دو رکعت نماز با عمامه، از چهار رکعت بدون عمامه برتر است.[۱]
در روایتی از محمد باقر آمده است که گروهی از فرشتگان در جنگ بدر به یاری مسلمانان آمدند و عمامه سفیدِ آویزدار بر سر داشتند. نیز از یاسر خادم نقل شده که علی بن موسی الرضا برای رفتن به عیدگاه عمامه سفید بر سر بست. در گزارشی دیگر، علی بن حسین با عمامه سیاه وارد مسجد شد و دو سر آن را میان دو کتف خود آویخته بود.[۲]
رنگ و شیوه بستن
در گزارشها آمده است که پیامبر اسلام در فتح مکه عمامه سیاه بر سر داشت و عمامه او را «سحاب» نامیدهاند. از جعفر صادق نیز نقل شده که سیاه را جز در سه چیز، یعنی عمامه، کفش و عبا، خوش نمیداشتند. همچنین گزارش شده است که محمد عمامهای بر سر علی بن ابیطالب بست و یک سر آن را از پیش و سر دیگر را از پس، اندکی کوتاهتر آویخت.[۳]
پانویس
ارجاعات
منابع
- اختری، عباسعلی (۱۳۹۰). «عمامه». دایرةالمعارف جامع اسلامی. تهران: آرایه.