عمرو بن قرظه بن کعب
‘’‘عمرو بن قرظة بن کعب خزرجی انصاری’‘’، از یاران حسین بن علی در واقعه کربلا بود که پیش از آغاز درگیری نقش پیامرسان میان کاروان حسینی و عمر بن سعد را داشت و در روز عاشورا پس از نبرد و محافظت از جان امام در برابر تیرها و سنگهای دشمن به شهادت رسید.
تبار و خانواده
عمرو بن قرظه انصاری از قبیله خزرج بود. پدرش قرظة بن کعب از صحابه پیامبر اسلام و راویان حدیث بهشمار میرفت که بعدها به کوفه هجرت کرد و از اصحاب علی بن ابیطالب گردید. امام علی او را به ولایت فارس گمارد و وی سرانجام در سال ۵۱ هجری درگذشت. قرظه دو فرزند به نامهای عمرو و علی داشت؛ علی در واقعه کربلا به سپاه عمر بن سعد پیوست، اما عمرو جانب حسین بن علی را گرفت.[۱]
حضور در کربلا و شهادت
عمرو در کربلا به همراهی حسین بن علی درآمد. پیش از ورود شمر بن ذیالجوشن به کربلا، او به عنوان پیک امام پیامهای ردوبدلشده میان وی و عمر بن سعد را منتقل میکرد. در روز عاشورا، عمرو از امام اجازه نبرد خواست و به میدان رفت و پس از مدتی پیکار نزد امام بازگشت. او در کنار حسین بن علی ایستاد و خود را سپر حملات ساخت و مانع اصابت تیرها و سنگها به امام گردید تا اینکه از شدت زخمها بر زمین افتاد. او رو به امام کرد و پرسید: «ای پسر پیامبر، آیا وفا کردم؟» و امام فرمود: «آری، و تو در بهشت پیشروی منی؛ سلام مرا به جدم برسان و بگو من نیز از پی خواهم رسید.» عمرو پس از این سخن به شهادت رسید.[۲]
پانویس
ارجاعات
منابع
اختری، عباسعلی (۱۳۹۰). «عمرو بن قرظه بن کعب». دایرهالمعارف جامع اسلامی. تهران: آرایه.