عمر بن فرج رخجی
عمر بن فرج رخجی از کارگزاران و دستیاران عالیرتبه متوکل عباسی بود که در منابع تاریخی و حدیثی شیعه با مواضع ضدعلوی شناخته میشود. او پس از مغضوب شدن نزد متوکل، اموالش مصادره گردید، به بغداد تبعید شد و در حبس و اسارت درگذشت.
زندگی
عمر بن فرج از دفترداران و کارگزاران عالیرتبه متوکل عباسی بهشمار میرفت. بر پایه گزارش مسعودی، متوکل در سه نوبت بر او خشم گرفت؛ در نوبت نخست، اموال وی از جمله ۱۲۰ هزار دینار و جواهراتش را ضبط کرد و سپس او را رها ساخت. در نوبت دوم، فرمان داد روزانه مشتی محکم بر سرش بکوبند و پس از چندی از او راضی شد. در نوبت سوم، متوکل بر او غضب کرد و او را به بغداد تبعید نمود؛ عمر بن فرج تا پایان عمر در قید اسارت و حبس ماند و در همان حال درگذشت.[۱]
در گزارشهای روایی شیعه
کلینی با سند خود از محمد بن سنان روایت کرده است که وی بر علی بن محمد الهادی وارد شد و هادی از رخدادهای خاندان فرج پرسید. محمد بن سنان خبر درگذشت عمر بن فرج را داد و علی بن محمد با شنیدن این خبر، بیست و چهار بار عبارت «الحمدلله» را تکرار کرد. در ادامه این گزارش آمده است که علی النقی در بیان علت این واکنش، به جسارت عمر بن فرج در برابر پدرش، محمد بن علی الجواد، اشاره کرد که وی را به مستی متهم کرده بود؛ در پی آن، محمد بن علی الجواد دعا کرد که او طعم غارتزدگی و اسارت را بچشد. به روایت هادی، چندی نگذشت که اموال عمر بن فرج به دست مأموران حکومتی مصادره شد و او در خواری و اسارت جان باخت.[۲]
پانویس
ارجاعات
منابع
- اختری، عباسعلی (۱۳۹۰). «عمر». دایرةالمعارف جامع اسلامی. تهران: آرایه.