حزقیل
حزبیل در منابع اسلامی با عنوان مؤمن آلفرعون معرفی شده و گفته میشود از بنیاسرائیل و نزدیکان فرعون و از شخصیتهای دربار او بوده است. بر اساس برخی روایتها، او بهطور پنهانی مردم را به یکتاپرستی و پذیرش پیامبری موسی دعوت میکرد. گزارشهایی از افشای این موضوع نزد فرعون و بازجویی از او در حضور درباریان نقل شده است. در تفاسیر قرآن نیز آیه «فوقاه الله سیئات ما مکروا» گاه به این شخصیت نسبت داده شده و گفته شده است که با وجود فشارها و آسیبها، ایمان او از میان نرفت.
در منابع اسلامی
حزبیل در برخی منابع با عنوان مؤمن آلفرعون شناخته میشود. در این منابع گفته شده است که او از نزدیکان فرعون و بهگفته برخی روایات پسرعموی او و نیز ولیعهد دربار بود. گزارشها حاکی از آن است که او بهطور پنهانی مردم را به یکتاپرستی و پذیرش پیامبری موسی دعوت میکرد.[۱]
در روایتهای تاریخی و تفسیری آمده است که افرادی این فعالیتها را به فرعون گزارش دادند. گفته میشود فرعون اعلام کرد که اگر این اتهام دربارهٔ حزبیل درست باشد، او سزاوار مجازات خواهد بود و اگر نادرست باشد، گزارشدهندگان مجازات خواهند شد. بر اساس این گزارشها، فرعون حزبیل و افرادی را که او را متهم کرده بودند فراخواند. در ادامه روایت آمده است که در این مجلس، متهمکنندگان از حزبیل دربارهٔ انکار الوهیت فرعون پرسیدند. در گزارشها گفته شده است که حزبیل در پاسخ، پرسشهایی را دربارهٔ خدای مورد قبول آنان مطرح کرد و آنان فرعون را خدای خود معرفی کردند. سپس او اظهار کرد که خدای او همان خدای آفریننده و روزیدهندهای است که دیگران نیز باید به او معتقد باشند و خود را از پرستش هر خدایی جز آن خدا جدا دانست. در برخی منابع آمده است که پس از این گفتوگو، فرعون متهمکنندگان را به ایجاد فتنه متهم کرد و دستور مجازات آنان را صادر نمود. در عین حال، در برخی روایات تفسیری دربارهٔ آیه «فوقاه الله سیئات ما مکروا» نقل شده است که مقصود از آن مؤمن آلفرعون است. در این نقلها گفته شده است که با وجود آسیبهایی که در نهایت به او وارد شد، ایمان او محفوظ ماند.[۲]
پانویس
ارجاعات
منابع
- اختری، عباسعلی (۱۳۹۰). «حزقیل». دایرةالمعارف جامع اسلامی. تهران: آرایه.