احمد بن محمد طحاوی
پرش به ناوبری
پرش به جستجو
ابوجعفر احمد بن محمد بن سلمه الازدی طحاوی، از فقیهان برجسته و از قراء مصر بود که از پیروان مذهب حنفی بهشمار میرفت. او که در اواخر سده سوم هجری میزیست، با تألیف آثار متعدد در فقه و حدیث، جایگاه علمی ویژهای در نزد اهل سنت یافت.
زندگی
احمد بن محمد طحاوی در سال ۲۳۹ قمری متولد شد و در سال ۳۲۱ قمری درگذشت. او از اهالی روستای «طحا» یا روستای نزدیک به آن به نام «طحطوط» بود. وی در ابتدا پیرو مذهب شافعی بود اما بعدها به مذهب حنفی بازگشت. او با احمد بن طولون معاصر بوده و در نهایت به ریاست حنفیان در مصر رسید. در منابع تاریخی دربارهٔ نسب او گفته شده است که او برخلاف نامش، مستقیماً از خود طحا نیست، بلکه از روستایی نزدیک به آن است.[۱]
آثار
طحاوی آثار متعددی در حوزههای فقه، حدیث و تاریخ تألیف کرده است که برخی از مهمترین آنها عبارتند از:[۲]
- عقیده طحاوی: که با شرح عمر بن اسحاق حنفی منتشر شده است.
- مشکل الآثار: در حوزه حدیث که در چندین مجلد منتشر گردیده است.
- شرح معانی الآثار: اثری دیگر در حوزه حدیث.
- بیان السنة: در قالب رساله.
- الاختلاف بین الفقهاء: کتابی بزرگ در زمینه فقه که وی موفق به اتمام آن نشد.
- احکام القرآن.
پانویس
ارجاعات
منابع
- اختری، عباسعلی (۱۳۹۰). «طحاوی». دایرةالمعارف جامع اسلامی. تهران: آرایه.