سلیمان بن محمد حامض
ابوموسی سلیمان بن محمد بن احمد بغدادی حامض، نحوی وراق و یکی از ائمه نحو در کوفه بود که شاگرد ابوالعباس ثعلب و جانشین او شد. او در بیان و علم عربیت یگانه معرفی شده و توانست میان مذهبهای کوفی و بصری جمع کند، اگرچه به کوفیان گرایش بیشتری داشت. حامض آثار متعددی در نحو، لغت و شعر تألیف کرد و در دوره خلافت مقتدر عباسی در سال ۳۰۵ هجری درگذشت.
زندگی
حامض سلیمان بن محمد بن احمد بغدادی، مکنی به ابوموسی، نحوی وراق و از ائمه نحو کوفه بود. وی در بیان و علم عربیت و شعر یگانه توصیف شده و جامع میان دو مذهب کوفی و بصری بود، اگرچه نسبت به کوفیان تعصب داشت. بهعلت تندخویی، لقب «حامض» (ترش) به او داده شد. او از ابوالعباس ثعلب علم آموخت و جانشین وی شد. همچنین ابوعمرو زاهد، ابوجعفر اصفهانی و برزویه از او روایت کردهاند. ابوعلی نقار کتاب ادغام فراء را به او ارائه کرد و از وی خواست آن را چنان خلاصه کند که در هیچکس دیگر توانایی آن دیده نشده باشد. حامض این موفقیت را حاصل چهل سال مصاحبت با ابوالعباس دانست.[۱]
درگذشت
وی در سال ۳۰۵ هجری در ۲۳ یا ۲۴ ذیحجه در دوره خلافت مقتدر عباسی درگذشت.[۲]
آثار
از تألیفات او میتوان به کتابهای «خلق الانسان»، «سمعانی غریب الحدیث»، «النصال»، «المختصر فی النحو»، «النبات» و «الوحوش» اشاره کرد. ابنندیم نیز وی را از اصحاب ثعلب و از خواص او و از علمای نحو و لغت دانسته و مذهب بصریان را برای او ذکر کرده است. او خطی خوش داشت و آثار یادشده از جمله منابع مهم نحو و لغت بهشمار میآیند.[۳]
پانویس
ارجاعات
منابع
- اختری، عباسعلی (۱۳۹۰). «حامض». دایرةالمعارف جامع اسلامی. تهران: آرایه.