|
مسابقه دانشدخت |
| اسلامیکال از تاریخ ۱۵ دی تا ۲۰ بهمن، میزبان یک همایه با موضوع زنان است. شما میتوانید در مسابقه مقالهنویسی دانشدخت، شرکت کنید و با نگارش مقاله، از جوایز آن بهرهمند باشید. اگر به موضوعات مربوط با زنان علاقهمندید، این فرصت را از دست ندهید. فهرستی از مقالات پیشنهادی جهت ایجاد یا ویرایش در اینجا وجود دارد. |
توحید در خالقیت: تفاوت میان نسخهها
پرش به ناوبری
پرش به جستجو
جزبدون خلاصۀ ویرایش |
1404.sadat (بحث | مشارکتها) بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| (۳۹ نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط ۲ کاربر نشان داده نشد) | |||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
[[پرونده:لا اله الا الله.png|بندانگشتی|شعار اسلام است (توحید در الوهیت)]]'''توحید در خالقیت''' از شاخههای [[توحید]] است که بیان میکند تنها [[خدا|خدای یگانه]]، [[آفریننده]] حقیقی جهان است و همه موجودات دیگر در [[آفرینش]] استقلالی ندارند.<ref>{{پانویس کوتاهشده|مصباح یزدی|1384|ک=آموزش عقائد|ج=1-2-3|ص=83}}</ref> [[علم کلام|کلام اسلامی]]، خدا به عنوان [[واجب الوجود]] معرفی میشود و همه عالم را [[ممکن الوجود]] ترسیم میکند. این مساله بدین معناست که پیدایش و بقای موجودات، وابسته به خدایی قادر است و هیچ موجودی ذاتاً آفریننده نیست.<ref>{{پانویس کوتاهشده|سعیدی مهر|1398|ک=آموزش کلام اسلامی|ج=1|ص=108-109}}</ref> | |||
== انواع توحید == | |||
{| class="wikitable sortable" | {| class="wikitable sortable" | ||
| colspan="2" |'''توحید افعالی''' | | colspan="2" |'''توحید افعالی''' | ||
|- | |- | ||
|توحید | |توحید در خالقیت | ||
|فقط یک آفریننده وسازنده اصلی برای همه جهان وجود دارد. | |فقط یک آفریننده وسازنده اصلی برای همه جهان وجود دارد. | ||
|- | |- | ||
|توحید در ربوبیت | |[[توحید در ربوبیت]] | ||
|فقط یک مدبر و گرداننده برای حهان وجود دارد که همه امور رامدیریت | |فقط یک مدبر و گرداننده برای حهان وجود دارد که همه امور رامدیریت میکند. | ||
|- | |- | ||
|توحید در الوهیت | |[[توحید در الوهیت]] | ||
|فقط خداوند سزاوار پرستش و عبادت است. | |فقط خداوند سزاوار پرستش و عبادت است. | ||
|} | |} | ||
== مبانی قرآن == | == مبانی قرآن == | ||
از مهمترین آیات مربوط به توحید در خالقیت آیه ۱۶ [[سوره رعد]] است:<ref>{{ | از مهمترین آیات مربوط به توحید در خالقیت آیه ۱۶ [[سوره رعد]] است: (قُلِ اللَّهُ خَالِقُ کُلِّ شَیْءٍ وَهُوَ الْوَاحِدُ الْقَهَّارُ) (بگو خدا آفریننده همه چیز است و اویگانه پیروزگراست.)<ref>{{پانویس کوتاهشده|سعیدی مهر|1398|ک=آموزش کلام اسلامی|ج=1|ص=111}}</ref> این آیه بر خالقیت مطلق خداوند و نفی هرگونه استقلال آفرینش از غیر او دلالت دارد | ||
این آیه بر خالقیت مطلق خداوند و نفی هرگونه استقلال آفرینش از غیر او دلالت دارد | |||
== پانویس == | == پانویس == | ||
=== ارجاعات === | === ارجاعات === | ||
[[رده:صفات خدا در اسلام]] | [[رده:صفات خدا در اسلام]] | ||
[[رده: | [[رده:اصطلاحات کلامی]] | ||
[[رده:هستیشناسی]] | [[رده:هستیشناسی]] | ||
<references /> | |||
=== '''منابع''' === | |||
* {{یادکرد کتاب|عنوان=آموزش عقائد|سال=1384|نام=محمد تقی|نام خانوادگی=مصباح یزدی|ناشر=انتشارات امیرکبیر|جلد=1-2-3|صفحه=83}} | |||
* {{یادکرد کتاب|عنوان=آموزش کلام اسلامی|سال=1398|نام=محمد|نام خانوادگی=سعیدی مهر|ناشر=کتاب طه|جلد=1|صفحهها=108-109-111}} | |||
نسخهٔ کنونی تا ۱۶ اکتبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۷:۴۸
توحید در خالقیت از شاخههای توحید است که بیان میکند تنها خدای یگانه، آفریننده حقیقی جهان است و همه موجودات دیگر در آفرینش استقلالی ندارند.[۱] کلام اسلامی، خدا به عنوان واجب الوجود معرفی میشود و همه عالم را ممکن الوجود ترسیم میکند. این مساله بدین معناست که پیدایش و بقای موجودات، وابسته به خدایی قادر است و هیچ موجودی ذاتاً آفریننده نیست.[۲]
انواع توحید
| توحید افعالی | |
| توحید در خالقیت | فقط یک آفریننده وسازنده اصلی برای همه جهان وجود دارد. |
| توحید در ربوبیت | فقط یک مدبر و گرداننده برای حهان وجود دارد که همه امور رامدیریت میکند. |
| توحید در الوهیت | فقط خداوند سزاوار پرستش و عبادت است. |
مبانی قرآن
از مهمترین آیات مربوط به توحید در خالقیت آیه ۱۶ سوره رعد است: (قُلِ اللَّهُ خَالِقُ کُلِّ شَیْءٍ وَهُوَ الْوَاحِدُ الْقَهَّارُ) (بگو خدا آفریننده همه چیز است و اویگانه پیروزگراست.)[۳] این آیه بر خالقیت مطلق خداوند و نفی هرگونه استقلال آفرینش از غیر او دلالت دارد
پانویس
ارجاعات
- ↑ مصباح یزدی، آموزش عقائد، ۱-۲-۳: ۸۳.
- ↑ سعیدی مهر، آموزش کلام اسلامی، ۱: ۱۰۸-۱۰۹.
- ↑ سعیدی مهر، آموزش کلام اسلامی، ۱: ۱۱۱.
منابع
- مصباح یزدی، محمد تقی (۱۳۸۴). آموزش عقائد. ج. ۱-۲-۳. انتشارات امیرکبیر. ص. ۸۳.
- سعیدی مهر، محمد (۱۳۹۸). آموزش کلام اسلامی. ج. ۱. کتاب طه. صص. ۱۰۸-۱۰۹–۱۱۱.