غضائری: تفاوت میان نسخهها
پرش به ناوبری
پرش به جستجو
(صفحهای تازه حاوی «محمد بن علی غضائری رازی ملقب به غضائری و مکنی به ابوزید یا ابویزید، از شاعران برجسته عراق عجم در سده پنجم قمری بود که به مدح امرای آل بویه و سلطان محمود غزنوی پرداخت و اشعاری در ابراز ارادت به اهل بیت از او بر جای مانده است. == هویت و جایگاه ادبی ==...» ایجاد کرد) |
(+رده:شاعران مسلمان، +رده:مداحان شیعه، ±رده:ادبیات کهن فارسی←رده:ادیبان مسلمان (هاتکت)، ابرابزار) |
||
| (۲ نسخهٔ میانیِ ایجادشده توسط همین کاربر نشان داده نشد) | |||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
محمد بن علی غضائری رازی ملقب به غضائری و مکنی به ابوزید یا | '''محمد بن علی غضائری رازی''' ملقب به '''غضائری''' و مکنی به '''ابوزید''' یا '''ابویزید'''، از شاعران برجسته [[عراق عجم]] در سده پنجم قمری بود که به مدح امرای [[آلبویه]] و [[سلطان محمود غزنوی]] پرداخت و اشعاری در ابراز ارادت به [[اهلبیت]] از او بر جای مانده است. | ||
== | |||
محمد بن علی غضائری رازی با کنیه ابوزید یا ابویزید، از شاعران نامدار منطقه [[عراق عجم]] | == زندگی == | ||
محمد بن علی غضائری رازی با کنیه ابوزید یا ابویزید، از شاعران نامدار منطقه [[عراق عجم]] بهشمار میرفت. وی در دوران فعالیت ادبی خود، امرای واپسین [[آل بویه|دیلمی]] در [[ری]] و همچنین [[محمود غزنوی|سلطان محمود غزنوی]] را مدح کرد.<ref>{{پک|اختری|۱۳۹۰|ک=دایرةالمعارف جامع اسلامی|ف=غضائری}}</ref> | |||
تذکرهنویسان متأخر در شرح احوال غضائری آوردهاند که او از ولایت ری برای پیوستن به دربار سلطان محمود رهسپار [[غزنین]] شد. وی در دربار غزنوی تقرب فراوانی یافت و همین جایگاه موجب حسادت شاعران دربار گردید؛ چنانکه نقل کردهاند [[عنصری بلخی|عنصری]] بر او رشک برد و دیوان شعرش را در حضورش با آب شست. | |||
== مذهب == | تذکرهنویسان متأخر در شرح احوال غضائری آوردهاند که او از ولایت ری برای پیوستن به دربار سلطان محمود رهسپار [[غزنین]] شد. وی در دربار غزنوی تقرب فراوانی یافت و همین جایگاه موجب حسادت شاعران دربار گردید؛ چنانکه نقل کردهاند [[عنصری بلخی|عنصری]] بر او رشک برد و دیوان شعرش را در حضورش با آب شست. درگذشت او را در سال ۴۲۶ قمری ثبت کردهاند.<ref>{{پک|اختری|۱۳۹۰|ک=دایرةالمعارف جامع اسلامی|ف=غضائری}}</ref> | ||
غضائری را پیرو مذهب تشیع دانستهاند. از جمله دلایلی که برای اثبات مذهب وی مطرح شده، سرودن ابیاتی در ابراز ارادت و تمسک به [[پنج تن آل عبا]] است که در آن شفاعت [[محمد]]، [[علی بن ابیطالب]]، [[فاطمه زهرا]]، [[حسن مجتبی|حسن]] و [[حسین بن علی|حسین]] را برای روز [[قیامت]] کافی دانسته است.<ref>{{پک|اختری|۱۳۹۰|ک=دایرةالمعارف جامع اسلامی|ف=غضائری}}</ref> | |||
== دین و مذهب == | |||
دین غضائری را بدون اختلاف [[اسلام]] دانستهاند. غضائری را پیرو مذهب [[شیعه|تشیع]] دانستهاند. از جمله دلایلی که برای اثبات مذهب وی مطرح شده، سرودن ابیاتی در ابراز ارادت و تمسک به [[پنج تن آل عبا]] است که در آن [[شفاعت]] [[محمد]]، [[علی بن ابیطالب]]، [[فاطمه زهرا]]، [[حسن مجتبی|حسن]] و [[حسین بن علی|حسین]] را برای روز [[قیامت]] کافی دانسته است.<ref>{{پک|اختری|۱۳۹۰|ک=دایرةالمعارف جامع اسلامی|ف=غضائری}}</ref> | |||
== پانویس == | == پانویس == | ||
=== ارجاعات === | === ارجاعات === | ||
{{پانویس|۳|اندازه=ریز}} | {{پانویس|۳|اندازه=ریز}} | ||
=== منابع === | === منابع === | ||
* {{یادکرد دانشنامه|نام خانوادگی=اختری|نام=عباسعلی|پیوند نویسنده=|ویراستار=|مقاله=غضائری|دانشنامه=[[دایرةالمعارف جامع اسلامی]]|عنوان جلد=دایرةالمعارف جامع اسلامی|سال=۱۳۹۰|ناشر=آرایه|مکان=تهران}} | |||
{{درجهبندی|نیازمند پیوند=خیر|نیازمند رده=خیر|نیازمند جعبه اطلاعات=بله|نیازمند تصویر=بله|نیازمند استانداردسازی=خیر|نیازمند ویراستاری=خیر|مقابله نشده با دانشنامهها=تاحدودی|تاریخ خوبیدگی=|تاریخ برگزیدگی=|توضیحات=}} | |||
{{ | {{ادبیات فارسی}} | ||
[[رده:ادیبان مسلمان]] | |||
[[رده:اهالی ری|غضائری رازی]] | |||
[[رده:درگذشتگان ۴۲۶ (قمری)]] | |||
[[رده:شاعران فارسیزبان سده ۵ (قمری)]] | |||
[[رده:شاعران مرد اهل ایران]] | |||
[[رده:شاعران مسلمان]] | |||
[[رده:مداحان شیعه]] | |||
نسخهٔ کنونی تا ۱۴ سپتامبر ۲۰۲۶، ساعت ۰۱:۳۲
محمد بن علی غضائری رازی ملقب به غضائری و مکنی به ابوزید یا ابویزید، از شاعران برجسته عراق عجم در سده پنجم قمری بود که به مدح امرای آلبویه و سلطان محمود غزنوی پرداخت و اشعاری در ابراز ارادت به اهلبیت از او بر جای مانده است.
زندگی
محمد بن علی غضائری رازی با کنیه ابوزید یا ابویزید، از شاعران نامدار منطقه عراق عجم بهشمار میرفت. وی در دوران فعالیت ادبی خود، امرای واپسین دیلمی در ری و همچنین سلطان محمود غزنوی را مدح کرد.[۱]
تذکرهنویسان متأخر در شرح احوال غضائری آوردهاند که او از ولایت ری برای پیوستن به دربار سلطان محمود رهسپار غزنین شد. وی در دربار غزنوی تقرب فراوانی یافت و همین جایگاه موجب حسادت شاعران دربار گردید؛ چنانکه نقل کردهاند عنصری بر او رشک برد و دیوان شعرش را در حضورش با آب شست. درگذشت او را در سال ۴۲۶ قمری ثبت کردهاند.[۲]
دین و مذهب
دین غضائری را بدون اختلاف اسلام دانستهاند. غضائری را پیرو مذهب تشیع دانستهاند. از جمله دلایلی که برای اثبات مذهب وی مطرح شده، سرودن ابیاتی در ابراز ارادت و تمسک به پنج تن آل عبا است که در آن شفاعت محمد، علی بن ابیطالب، فاطمه زهرا، حسن و حسین را برای روز قیامت کافی دانسته است.[۳]
پانویس
ارجاعات
منابع
- اختری، عباسعلی (۱۳۹۰). «غضائری». دایرةالمعارف جامع اسلامی. تهران: آرایه.