قاضی ایاس: تفاوت میان نسخه‌ها
صفحه‌ای تازه حاوی «'''قاضی ایاس'''، ایاس بن معاویه بن مره یا قرة بن ایاس بن هلال مزنی، مکنی به ابوواثله، از عالمان فقه و حدیث و از مشهورترین افراد زمان خود در فطانت، فراست، هوش، ذکاوت و فصاحت بود. او در خلافت عمر بن عبدالعزیز به قضاوت بصره منصوب شد و در سال ۱۲۲ق...» ایجاد کرد |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
'''قاضی ایاس'''، ایاس بن معاویه بن مره یا قرة بن ایاس بن هلال | '''قاضی ایاس'''، با نام اصلی '''ایاس بن معاویه بن مره''' یا '''قرة بن ایاس بن هلال مزنی'''، مکنی به '''ابوواثله'''، از عالمان [[فقه]] و [[حدیث]] و از مشهورترین افراد زمان خود در فطانت، فراست، هوش، ذکاوت و فصاحت بود. او در خلافت [[عمر بن عبدالعزیز]] به قضاوت [[بصره]] منصوب شد و در سال ۱۲۲ق درگذشت. جد او، [[ایاس بن هلال]]، از اصحاب [[محمد|پیامبر اسلام]] بود. | ||
== زندگی == | == زندگی == | ||
قاضی ایاس، ایاس بن معاویه بن مره یا قرة بن ایاس بن هلال مزنی، مکنی به ابوواثله، در فقه و حدیث از عالمان برجسته زمان خود بود. او در دوره خلافت عمر بن عبدالعزیز به قضاوت بصره منصوب شد و به سبب فطانت، فراست، هوش، ذکاوت و فصاحت، شهرت فراوان داشت؛ به‌گونه‌ای که تعبیر «أذکی من إیاس» در میان مردم به‌صورت ضرب‌المثل رواج یافت.<ref>{{پک|اختری|۱۳۹۰|ک=دایرةالمعارف جامع اسلامی|ف=قاضی ایاس}}</ref> | قاضی ایاس، با نام اصلی ایاس بن معاویه بن مره یا قرة بن ایاس بن هلال مزنی، مکنی به ابوواثله، در فقه و حدیث از عالمان برجسته زمان خود بود. او در دوره خلافت عمر بن عبدالعزیز به قضاوت بصره منصوب شد و به سبب فطانت، فراست، هوش، ذکاوت و فصاحت، شهرت فراوان داشت؛ به‌گونه‌ای که تعبیر «أذکی من إیاس» در میان مردم به‌صورت ضرب‌المثل رواج یافت. جد او، ایاس بن هلال، از [[صحابه|اصحاب]] [[محمد|پیامبر اسلام]] بود.<ref>{{پک|اختری|۱۳۹۰|ک=دایرةالمعارف جامع اسلامی|ف=قاضی ایاس}}</ref> | ||
نوادر بسیاری درباره هوش و فراست ایاس نقل شده است. از جمله گفته‌اند که درباره سه زن که هیچ‌یک از آنان را نمی‌شناخت، خبر داد که یکی باردار، دیگری شیرده و سومی باکره است و گفته او مطابق واقع بود.<ref>{{پک|اختری|۱۳۹۰|ک=دایرةالمعارف جامع اسلامی|ف=قاضی ایاس}}</ref> | نوادر بسیاری درباره هوش و فراست ایاس نقل شده است. از جمله گفته‌اند که درباره سه زن که هیچ‌یک از آنان را نمی‌شناخت، خبر داد که یکی باردار، دیگری شیرده و سومی باکره است و گفته او مطابق واقع بود. در روایتی دیگر، گروهی در حال استهلال بودند و انس اظهار کرد که هلال را دیده است، در حالی که دیگران هرچه تلاش می‌کردند آن را نمی‌دیدند. ایاس متوجه شد که موی ابروی انس روی چشم او افتاده است و دریافت که انس آن مو را هلال پنداشته است. ایاس مو را از برابر چشم او کنار زد و از انس خواست جای هلال را نشان دهد. انس هرچه نگریست، دیگر چیزی ندید. نمونه‌های دیگری نیز از این‌گونه داستان‌ها درباره فراست و هوش ایاس نقل شده است.<ref>{{پک|اختری|۱۳۹۰|ک=دایرةالمعارف جامع اسلامی|ف=قاضی ایاس}}</ref> | ||
== درگذشت == | |||
قاضی ایاس در سال ۱۲۲ق درگذشت.<ref>{{پک|اختری|۱۳۹۰|ک=دایرةالمعارف جامع اسلامی|ف=قاضی ایاس}}</ref> | |||
قاضی ایاس در سال ۱۲۲ق درگذشت | |||
== پانویس == | == پانویس == | ||
نسخهٔ ۱ اکتبر ۲۰۲۶، ساعت ۲۲:۱۸
قاضی ایاس، با نام اصلی ایاس بن معاویه بن مره یا قرة بن ایاس بن هلال مزنی، مکنی به ابوواثله، از عالمان فقه و حدیث و از مشهورترین افراد زمان خود در فطانت، فراست، هوش، ذکاوت و فصاحت بود. او در خلافت عمر بن عبدالعزیز به قضاوت بصره منصوب شد و در سال ۱۲۲ق درگذشت. جد او، ایاس بن هلال، از اصحاب پیامبر اسلام بود.
زندگی
قاضی ایاس، با نام اصلی ایاس بن معاویه بن مره یا قرة بن ایاس بن هلال مزنی، مکنی به ابوواثله، در فقه و حدیث از عالمان برجسته زمان خود بود. او در دوره خلافت عمر بن عبدالعزیز به قضاوت بصره منصوب شد و به سبب فطانت، فراست، هوش، ذکاوت و فصاحت، شهرت فراوان داشت؛ به‌گونه‌ای که تعبیر «أذکی من إیاس» در میان مردم به‌صورت ضرب‌المثل رواج یافت. جد او، ایاس بن هلال، از اصحاب پیامبر اسلام بود.[۱]
نوادر بسیاری درباره هوش و فراست ایاس نقل شده است. از جمله گفته‌اند که درباره سه زن که هیچ‌یک از آنان را نمی‌شناخت، خبر داد که یکی باردار، دیگری شیرده و سومی باکره است و گفته او مطابق واقع بود. در روایتی دیگر، گروهی در حال استهلال بودند و انس اظهار کرد که هلال را دیده است، در حالی که دیگران هرچه تلاش می‌کردند آن را نمی‌دیدند. ایاس متوجه شد که موی ابروی انس روی چشم او افتاده است و دریافت که انس آن مو را هلال پنداشته است. ایاس مو را از برابر چشم او کنار زد و از انس خواست جای هلال را نشان دهد. انس هرچه نگریست، دیگر چیزی ندید. نمونه‌های دیگری نیز از این‌گونه داستان‌ها درباره فراست و هوش ایاس نقل شده است.[۲]
درگذشت
قاضی ایاس در سال ۱۲۲ق درگذشت.[۳]
پانویس
ارجاعات
منابع
- اختری، عباسعلی (۱۳۹۰). «قاضی ایاس». دایرةالمعارف جامع اسلامی. تهران: آرایه.