فراء بغوی
ابومحمد حسین بن مسعود بن محمد، معروف به فراء بغوی، از فقیهان شافعی و محدثان بود و به «محیی السنة» شهرت داشت. او در علوم مختلف تبحر داشت و از آثار مشهورش «مصابیح السنة» در حدیث و «معالم التنزیل» در تفسیر است. زندگی او از سال ۴۳۶ تا ۵۱۰ق، برابر با ۱۰۴۴ تا ۱۱۱۷م، بوده است.
زندگی
فراء بغوی فقه را از قاضی حسین بن محمد، از شاگردان قفال مروزی، آموخت. او در علوم مختلف تبحر داشت و در تفسیر قرآن نیز تصنیفی تألیف کرد و برخی از مشکلات آن را با نقل از پیامبر اسلام توضیح داد. وی از راویان حدیث بود و کتابهای بسیاری به او منسوب شده است.[۱] سمعانی نوشته است که فراء بغوی در مرو رود درگذشت و در کنار استادش، قاضی حسین، به خاک سپرده شد. وجه تسمیه «فراء» به کار فراء و فروش آن و «بغوی» منسوب به بغ و بغشو دانسته شده است و از موارد شاذ نسبت به خلاف قیاس به شمار آمده است.[۲]
آثار
از آثار فراء بغوی «مصابیح السنة» در حدیث و «معالم التنزیل» در تفسیر است که هر دو در مصر به چاپ رسیدهاند.[۳]
پانویس
ارجاعات
منابع
- اختری، عباسعلی (۱۳۹۰). «فراء بغوی». دایرةالمعارف جامع اسلامی. تهران: آرایه.