غضائری
محمد بن علی غضائری رازی ملقب به غضائری و مکنی به ابوزید یا ابویزید، از شاعران برجسته عراق عجم در سده پنجم قمری بود که به مدح امرای آلبویه و سلطان محمود غزنوی پرداخت و اشعاری در ابراز ارادت به اهلبیت از او بر جای مانده است.
زندگی
محمد بن علی غضائری رازی با کنیه ابوزید یا ابویزید، از شاعران نامدار منطقه عراق عجم بهشمار میرفت. وی در دوران فعالیت ادبی خود، امرای واپسین دیلمی در ری و همچنین سلطان محمود غزنوی را مدح کرد.[۱]
تذکرهنویسان متأخر در شرح احوال غضائری آوردهاند که او از ولایت ری برای پیوستن به دربار سلطان محمود رهسپار غزنین شد. وی در دربار غزنوی تقرب فراوانی یافت و همین جایگاه موجب حسادت شاعران دربار گردید؛ چنانکه نقل کردهاند عنصری بر او رشک برد و دیوان شعرش را در حضورش با آب شست. درگذشت او را در سال ۴۲۶ قمری ثبت کردهاند.[۲]
دین و مذهب
دین غضائری را بدون اختلاف اسلام دانستهاند. غضائری را پیرو مذهب تشیع دانستهاند. از جمله دلایلی که برای اثبات مذهب وی مطرح شده، سرودن ابیاتی در ابراز ارادت و تمسک به پنج تن آل عبا است که در آن شفاعت محمد، علی بن ابیطالب، فاطمه زهرا، حسن و حسین را برای روز قیامت کافی دانسته است.[۳]
پانویس
ارجاعات
منابع
- اختری، عباسعلی (۱۳۹۰). «غضائری». دایرةالمعارف جامع اسلامی. تهران: آرایه.