کمالالدین دمیری
کمالالدین ابوالبقاء محمد بن موسی بن عیسی شافعی (۷۴۲–۸۰۸ هجری قمری)، معروف به دمیری، از فقیهان شافعی و عالمان مصری سده هشتم و نهم هجری بود که در حدیث، تفسیر و ادب فعالیت داشت.
زندگی
کمالالدین ابوالبقاء محمد بن موسی بن عیسی شافعی، معروف به دمیری (۷۴۲–۸۰۸ هجری قمری)، از فقیهان شافعی و عالمان حدیث، تفسیر و ادب در مصر بود. او در شهر دمیره مصر به دنیا آمد و پس از طی تحصیلات دینی به تدریس حدیث و سرودن شعر پرداخت. دمیری مدتی در جامع الازهر به تدریس اشتغال داشت.[۱]
در گزارشهای منابع تاریخی آمده است که او در آغاز زندگی از راه خیاطی امرار معاش میکرد، اما سپس به تحصیل علوم دینی روی آورد و پس از تکمیل تحصیلات، اجازه تدریس و صدور فتوا یافت. دمیری در طول زندگی خود چندین بار به حج رفت و به عبادت و ریاضت نیز شهرت داشت. وی سرانجام در قاهره درگذشت.[۲]
آثار
شهرت دمیری بیشتر به سبب تألیف کتاب حیاة الحیوان است؛ اثری که دربارهٔ جانوران و مطالب مرتبط با آنها نوشته شده و در دو نسخه مفصل و مختصر تنظیم شده است. این کتاب در دورههای بعد بارها چاپ شده و بخشهایی از آن به زبانهای دیگر، از جمله انگلیسی، ترجمه شده است. از دمیری آثار متعددی در علوم مختلف اسلامی باقی مانده است، از جمله:[۳]
- حیاة الحیوان
- الجوهر الفرید فی علم التوحید
- النجم الوهاج فی شرح المنهاج (در چهار جلد)
- الدیباجة در شرح سنن ابنماجه
پانویس
ارجاعات
منابع
- اختری، عباسعلی (۱۳۹۰). «دمیری». دایرةالمعارف جامع اسلامی. تهران: آرایه.