نفس زکیه

نَفسِ زَکِیّه عنوان شخصیتی است که در روایات شیعه به عنوان یکی از نشانه‌های حتمی ظهور امام مهدی معرفی شده است.در متون حدیثی،این واژه به معنای«جان پاک» یا «انسان بی گناه» به کار رفته و به فردی اشاره داردکه بنا بر برخی روایات،اندکی پیش از ظهور و در نزدیکی کعبه به قتل می‌رسد.گزارش‌های روایی بر پاکی،بی گناهی و مظلومیت او تأکید دارند،و ماجرای شهادتش در بسیاری از منابع به عنوان حادثه ای تأثیرگذار در روند رویدادهای پیش از ظهور توصیف شده است. نفس زکیه در منابع شیعی در کنار رخدادهایی مانند صیحه ی آسمانی،خروج سفیانی ،خسف بیداء و قیام یمانی جزو نشانه‌های مهم و برجسته شمرده می‌شود.دربرخی روایت‌ها به نسب او وارتباطش با خاندان پیامبر اشاره شده،با این حال جزییات هویت تاریخی یا شخصی وی در منابع متفاوت و گاه مبهم گزراش شده است.مفهوم «نفس زکیه»در طول تاریخ،موضوع تفسیرهای کلامی،بررسی‌های حدیثی و نیز تاویل‌های مختلف بوده و به عنوان یکی از عناصر مهم در ادبیات مهدوی شناخته می‌شود.