صله رحم
صلهٔ رحم به معنای پیوند، محبت و نیکی کردن به خویشان و نزدیکان است. در قرآن و روایات اسلامی بر این عمل تأکید فراوان شده و از قطع رابطه با خویشان به شدت نهی گردیده است.
در قرآن
در قرآن به رعایت پیوند با خویشاوندان سفارش شده است؛ از جمله در آیهٔ نخست سوره نساء آمده است: «و از خدایی بترسید که به نام او از یکدیگر درخواست میکنید و نیز از بریدن پیوند خویشاوندی بپرهیزید؛ همانا خداوند بر شما مراقب است». همچنین در برخی آیات دیگر، گسستن پیوندهای خویشاوندی از اعمال نکوهیده دانسته شده است.[۱]
در روایات
در روایات اسلامی آثار و فضیلتهای بسیاری برای صلهٔ رحم بیان شده است. از پیامبر اسلام نقل شده است که صلهٔ رحم موجب آبادانی خانهها و افزایش عمر میشود. در روایتی دیگر آمده است که صلهٔ رحم حساب روز قیامت را آسان میکند و انسان را از مرگهای ناگوار حفظ مینماید. از جعفر صادق نیز نقل شده است که نیکی به خویشاوندان حتی با کارهای کوچک، مانند سلام کردن یا دادن اندکی آب، از مصادیق صلهٔ رحم بهشمار میآید و بهترین شکل آن این است که انسان خویشان خود را نیازارد.[۲]
آثار و پیامدها
در احادیث، برای صلهٔ رحم آثار گوناگونی ذکر شده است؛ از جمله:[۳]
در مقابل، قطع رحم از اعمال نکوهیده شمرده شده و در روایات از آن به عنوان عاملی برای فقر، کوتاهی عمر و محرومیت از رحمت الهی یاد شده است.[۴]
پانویس
ارجاعات
منابع
- اختری، عباسعلی (۱۳۹۰). «صله رحم». دایرةالمعارف جامع اسلامی. تهران: آرایه.