عبدالله بن حسن بن علی‌اصغر بن علی

عبداللّه بن حسن بن علی اصغر بن علی بن حسین بن علی بن ابی‌طالب از علویانی بود که همراه حسین بن علی در قیام فخ شرکت کرد. او در این واقعه دستگیر و به بغداد منتقل شد و مدتی در زندان هارون عباسی به سر برد. عبداللّه پس از نوشتن نامه‌ای تند به هارون، به دستور جعفر برمکی کشته شد؛ این اقدام خشم هارون را برانگیخت و بعدها در هنگام صدور فرمان قتل جعفر، به عنوان یکی از دلایل مجازات او یاد شد.

نام و نسب

عبداللّه بن حسن بن علی‌اصغر بن علی بن حسین بن علی بن ابی‌طالب بود و مادرش ام‌سعید، دختر سعید بن محمد بن جبیر بن مطعم، نام داشت.

زندگی

عبداللّه همراه حسین بن علی در واقعه فخ شرکت کرد و پس از شکست قیام دستگیر شد. او را به بغداد بردند و مدتی در زندان هارون عباسی نگه داشتند. عبداللّه بر اثر شدت فشار و شکنجه در زندان، نامه‌ای سرشار از ناسزا خطاب به هارون نوشت. هارون پس از آگاهی از نامه گفت که عبداللّه از جان خود سیر شده است و او را به جعفر برمکی سپرد تا شرایط زندگی‌اش را بهبود دهد و آسایش بیشتری برایش فراهم کند.

هنگامی که هارون از جعفر برمکی خشمگین شد و فرمان قتل او را صادر کرد، به غلام خود مسرور گفت هنگام کشتن جعفر به او بگوید این مجازات کشتن پسرعموی هارون بدون اجازه اوست.

کشته‌شدن

روز بعد که با عید نوروز هم‌زمان بود، جعفر برمکی عبداللّه را نزد خود فراخواند و سر او را برید و نزد هارون فرستاد. جعفر این کار را به قصد خشنودکردن هارون و به سبب دشمنی خود با علویان انجام داده بود و آن را هدیه‌ای مناسب برای خلیفه در روز عید می‌دانست. هارون از این اقدام خشمگین شد و به جعفر گفت که چرا بدون اجازه او عبداللّه را کشته است. سپس دستور داد سر عبداللّه را دفن کنند.

پانویس

منابع

• اختری، عباسعلی (۱۳۹۰). «عبداللّه بن حسن بن علی اصغر». دایرةالمعارف جامع اسلامی.