عبدالله بن علی بن حسین
عبداللّه بن علی بن الحسین از فرزندان علی بن الحسین و برادر محمد باقر بود. او را فاضل و دانشمند دانستهاند و روایات بسیاری از پدران خود و محمد، پیامبر اسلام نقل کرده است. عبدالله همچنین تولیت صدقات و اوقاف محمد و علی بن ابیطالب را بر عهده داشت.
زندگی
عبداللّه بن علی بن الحسین از راویان خاندان علی بن ابیطالب بود و از پدران خود و محمد حدیث نقل میکرد. دیگران نیز روایات فراوانی از او نقل کردهاند و آثاری در دانشهای گوناگون به او نسبت داده شده است. وی متولی صدقات و اوقاف محمد و علی بن ابیطالب بود.[۱]
اختلاف با جعفر صادق
ولید بن صبیح نقل کرده است که شبی همراه گروهی نزد جعفر صادق بودند که عبدالله بن علی به خانه او آمد. جعفر صادق همراهان خود را به اتاقی دیگر فرستاد. عبدالله پس از ورود، با صدای بلند به جعفر صادق ناسزا گفت و سپس از خانه بیرون رفت. هنگامی که همراهان جعفر صادق از قصد خود برای برخورد با عبدالله سخن گفتند، جعفر صادق آنان را از مداخله در اختلاف میان خود و عمویش بازداشت. اندکی بعد، عبدالله بن علی دوباره به خانه جعفر صادق آمد؛ اما این بار گریه میکرد و از او درخواست بخشش داشت. او گفت پس از بازگشت از خانه و خوابیدن، در خواب دو مرد سیاهچهره را دیده است که او را بسته و برای بردن به دوزخ میکشیدند. به گفته او، هنگامی که از کنار محمد گذشت، اظهار توبه کرد و محمد به آن دو فرمان داد او را رها کنند. عبدالله گفت پس از بیدارشدن نیز درد بندها را در دست خود احساس میکرد.[۲]
درگذشت
جعفر صادق پس از شنیدن سخنان عبدالله بن علی، از او خواست اگر وصیتی دربارهٔ خانوادهاش دارد بیان کند. عبداللّه گفت مالی برای وصیت ندارد، عیالوار است و بدهی دارد. جعفر صادق پرداخت بدهی او و سرپرستی خانوادهاش را پذیرفت. پس از درگذشت عبدالله، جعفر صادق خانواده او را زیر پوشش خود گرفت، بدهیهایش را پرداخت و دختر او را به ازدواج یکی از پسران خود درآورد.[۳]
پانویس
ارجاعات
منابع
- اختری، عباسعلی (۱۳۹۰). «عبداللّه بن علی بن الحسین». دایرةالمعارف جامع اسلامی. تهران: آرایه.