انجمن حریت نسوان

انجمن حریت نسوان، یکی از نخستین انجمن‌های زنان پس از تصویب قانون اساسی در ایران بود که با هدف آموزش، توانمندسازی و مشارکت زنان در امور اجتماعی تشکیل شد. جلسات انجمن محرمانه برگزار می‌شد و فعالیت‌های آن بر شرایط زنان، رفع کمرویی، و ایجاد فرصت برای حضور در بحث‌های اجتماعی و سیاسی متمرکز بود.

تاریخچه

انجمن حریت نسوان پس از تصویب قانون اساسی در ۱۲۸۶ ش (۱۳۲۵ ق) در ایران تأسیس شد. این انجمن از سوی گروهی از روشنفکران ایرانی شکل گرفت که تحت تأثیر اندیشه‌های مدرن اروپایی بودند و قصد داشتند زنان را به مشارکت اجتماعی تشویق کنند. نظامنامه انجمن ورود افراد مجرد یا زن یا مرد تنها را ممنوع می‌کرد و حضور هر زن مشروط به همراهی یکی از محارم مردش بود.

محل برگزاری جلسات

جلسات انجمن به دلیل حفظ محرمانگی و جلوگیری از مزاحمت مخالفان، در محلی خارج از شهر تهران و با تردد کم برگزار می‌شد. محل جلسات در منطقه فیشرآباد و در باغ و مغازه گل‌فروشی پرتیوا قرار داشت و هیئت مدیره انجمن با مالک محل به توافق رسید.

انحلال

طبق نظامنامه انجمن، افراد مجرد یا بدون همراه نمی‌توانستند در جلسات شرکت کنند. در یکی از این موارد، مطلع شدن روحانیون از جلسات موجب شد اعضا پیش از رسیدن آنان جلسه را ترک کنند و بدین ترتیب انجمن منحل شد.

اهداف و فعالیت‌ها

بحث‌های انجمن بر شرایط زنان و توانمندسازی آنان متمرکز بود و تنها اعضای زن اجازه سخنرانی داشتند. هدف انجمن آموزش زنان برای حضور در اجتماعات، بحث دربارهٔ مسائل خانوادگی و اجتماعی و رفع کمرویی آنان بود. سخنرانان همچنین روش‌های حل مسائل اجتماعی و خانوادگی را مطرح می‌کردند.

دستاوردها

انجمن حریت نسوان به زنان امکان داد تا توانایی ابراز وجود و مشارکت در مسائل اجتماعی و سیاسی را کسب کنند. این تجربه پیش از آن برای زنان ایرانی فراهم نشده بود.

اعضای شناخته‌شده

اعضای برجسته انجمن شامل میرزا باجی خانم، نواب سمیعی، صدیقه دولت‌آبادی، منیره خانم، گلین موافق، دو دختر ناصرالدین‌شاه به نام‌های افتخارالسلطنه و تاج‌السلطنه، افسرالسلطنه، خانم حکیم، شمس‌الملوک جواهرکلام، خانم دکتر ایوب و افندیه خانم بودند. دو زن مبلغ مسیحی آمریکایی، مری پارک جردن و آنی استاکینگ بویس نیز در انجمن حضور داشتند.