تاجالدین راوندی
تاجالدین ابوالفضل احمد بن محمد بن علی راوندی، فقیه و دانشمند عراقیتبار و از استادان نامدار در خط، لغت، فقه، تفسیر، حدیث و شعر فارسی و عربی بود. او دایی نجمالدین ابوبکر راوندی، مؤلف «راحة الصدور»، و استاد و مربی او بهشمار میرفت و مدتی در همدان به تدریس اشتغال داشت. وی در سال ۵۹۹ قمری، زمان تألیف «راحة الصدور»، در قید حیات بود.
زندگی
تاجالدین ابوالفضل احمد بن محمد بن علی، دایی نجمالدین ابوبکر راوندی، مؤلف «راحة الصدور»، بود و تربیت علمی خواهرزاده خود را بر عهده داشت. او از فقها و دانشمندان عراق بهشمار میرفت و نجمالدین او را در خط، لغت، فقه، علم خلاف (مناظره فقهی)، تفسیر، حدیث، شعر فارسی و تازی، واعظی توانا و مذکری برجسته معرفی کرده است.[۱]
بهنقل از نجمالدین، تاجالدین راوندی در شهر همدان به تدریس اشتغال داشت و مدرس چند مدرسه در این شهر بود. نجمالدین مینویسد که ده سال در خدمت دایی خود به سر برده و در این مدت از او بهرههای علمی فراوان برده و در علوم مختلف به کسب فضل و معرفت پرداخته است. این گزارشها نشاندهنده جایگاه آموزشی و تأثیر تربیتی او بر شاگردان، بهویژه بر نجمالدین راوندی، است.[۲]
بر اساس تصریح نجمالدین راوندی، تاجالدین ابوالفضل احمد بن محمد بن علی در زمان تألیف «راحة الصدور» (۵۹۹ق) زنده بوده است. اطلاعات موجود دربارهٔ سال دقیق تولد و درگذشت او در منابع محدود است و تنها میتوان از این تاریخ به زنده بودن او در اواخر قرن ششم هجری پی برد.[۳]
پانویس
ارجاعات
منابع
- اختری، عباسعلی (۱۳۹۰). «راوندی». دایرةالمعارف جامع اسلامی. تهران: آرایه.