حدیث مرفوع

حدیث مرفوع حدیثی است که از وسط یا آخر آن یک یا چند راوی افتاده و با الفاظی مانند:«رَفَعَه» یا «یَرفَعُه» به این افتادگی تصریح شده است. مانند این سند کافی: محمد بن یحیی، عن احمد بن محمد، عن عبد الله بن محمد الحجّال، عن بعض اصحابه رفعه قال: قال رسول الله: تذکروا و تلاقوا و تحدّثوا فانّ الحدیث جلاء للقلوب ، انّ القلوب لترین کما یرین السیف جلاء ها الحدیث.

سند فوق به خاطر عبارت « عن بعض اصحابه» اصطلاحا مرسل و منقطع هم به شمار میرود.

منظور از ابتدا و انتهای سند در اصطلاحات فوق، ابتدا و انتهای نوشتاری سند است، نه ابتدا و انتهای زمانی، بنابراین در سند پیشین « محمد بن یحیی» ابتدای سند قرار دارد و رفع در انتهای سند رخ داده است.

مرفوع معنای اصطلاحی دیگری نیز دارد که عبارت است از ؛« ما اُضیف الی المعصوم من قول أو فعل أو تقریر» (حدیثی که به معصوم منتسب باشد) . اهل سنت بجای این تعریف از تعبیر « ما اُضیف الی النبی من قول أو فعل أو تقریر» استفاده می کنند. بنابر این حدیثی که از امام علی نقل شده باشد، نزد شیعه مرفوع و نزد اهل سنت موقوف نامیده می شود.