خباب بن ارت تمیمی

خباب بن ارت تمیمی از مسلمانان اولیه مکه و از کسانی بود که در آغاز اسلام به دلیل ایمان خود شکنجه‌های سختی را تحمل کرد. او حرفه آهنگری داشت و پس از هجرت در جنگ‌های دوره محمد شرکت کرد. در سال‌های پایانی عمر در کوفه ساکن شد و در سال ۳۷ هجری در همان شهر درگذشت.

زندگی

خباب بن ارت بن جندله بن سعد بن خزیمه بن کعب بن سعد بن زید بن مناة بن تمیم، از قبیله تمیم و کنیه‌اش ابوعبدالله بود. او در دوران جاهلی اسیر شد و در مکه به بردگی فروخته شد و در آنجا به آهنگری اشتغال داشت. گفته شده است که غلام زنی به نام امّ‌انمار بود و مزد کار خود را به او می‌داد.

پس از پذیرش اسلام

خباب از نخستین مسلمانان به‌شمار می‌آید و در شمار مسلمانان اولیه مکه قرار داشت. در برخی گزارش‌ها آمده است که در سال ششم بعثت اسلام آورد و از نخستین کسانی بود که ایمان خود را آشکار کرد. او در پی این کار با آزار و شکنجه شدید قریش روبه‌رو شد. نقل شده است که برای وادار کردن او به بازگشت از ایمان، بدنش را در زره می‌پیچیدند و در زیر آفتاب سوزان مکه قرار می‌دادند یا با آهن گداخته او را می‌آزردند. در روایتی از او نقل شده است که روزی نزد محمد رفت و از شدت آزارها درخواست دعا برای رهایی از فشار مشرکان کرد. در این روایت گفته شده است که محمد از پایداری مؤمنان در برابر سختی‌ها سخن گفت و آنان را به صبر فراخواند.

خباب پس از هجرت در جنگ‌های دوره محمد شرکت داشت. در منابع تاریخی از او به عنوان یکی از یاران نزدیک علی بن ابی‌طالب نیز یاد شده است. در سال‌های پایانی زندگی به کوفه رفت و در همان شهر ساکن شد. گفته شده است که به سبب بیماری نتوانست در جنگ‌های دوره خلافت علی شرکت کند.

درگذشت

او در سال ۳۷ هجری در کوفه درگذشت و بنا بر گزارش‌ها نخستین کسی بود که در منطقه‌ای در بیرون کوفه دفن شد؛ جایی که بعدها محل دفن افراد دیگری نیز قرار گرفت.

پانویس

منابع

• اختری، عباسعلی (۱۳۹۰). «خباب بن ارت». دایرةالمعارف جامع اسلامی. تهران: آرایه.