زیاد بن مروان قندی
زیاد بن مروان قندی، از راویان حدیث در شیعه است که شاگردی جعفر صادق و موسی کاظم را کرده است.
زندگی
زیاد بن مروان قندی از اصحاب موسی کاظم و جعفر صادق و مولی بنیهاشم بود. او از این دو امام شیعه، حدیث نقل کرده و کتابی دربارهٔ حدیث داشت که جماعتی آن را روایت کردهاند. در دوره امامت علی بن موسی الرضا توقف کرد و در میان مردم منکر امامت او گردید، زیرا از جمله وکلای موسی بن جعفر بود که اموال زیادی در دوران زندانیبودن آن حضرت به نزدشان جمع شده بود و در صورت پذیرش امامت فرزندش، باید آن اموال را تحویل میدادند.[۱]
در منابع آمده است که یونس بن عبدالرحمن گفته است به نزد زیاد هفتاد هزار دینار و به نزد علی بن ابیحمزه سیهزار دینار طلا بوده است. یونس میگوید که پس از متوجه شدن به این امر، فهمیده است که ادعای آنان نسبت به زندهبودن موسی بن جعفر کذب است و این ادعا صرفاً به منظور دستیابی به مال دنیا بوده است. در نتیجه از مذهب آنان جدا شد و مردم را به امامت علی بن موسی الرضا دعوت کرد. در گزارشی دیگر آمده است که زیاد در گفتگو با محمد بن اسماعیل بن ابیسعید گفته است که دیشب با موسی بن جعفر و فرزندش علی در ابطح بوده و موسی کاظم گفته است که فرزندش علی «گفتارش گفتار من و رفتارش رفتار من است». محمد میگوید که پس از مدتی و در پی پیشامدهایی، از علی بن موسی الرضا دربارهٔ این سفارش سؤال کرده و اجازه افشای آن را گرفته است.[۲]
پانویس
ارجاعات
منابع
- اختری، عباسعلی (۱۳۹۰). «زیاد». دایرةالمعارف جامع اسلامی. تهران: آرایه.