عباد بن عباس طالقانی
ابوالحسن عباد بن عباس طالقانی، از محدثان و دانشمندان اهل طالقان قزوین و پدر اسماعیل بن عباد (صاحب بن عباد) وزیر مشهور است. او از استادان متعددی در بغداد و دیگر مراکز علمی روایت کرده و کتابی در احکام قرآن با گرایش کلامی اعتزال تألیف نموده است.
زندگی
ابوالحسن عباد بن عباس طالقانی از اهالی طالقان قزوین بود. او از ابوخلیفه فضل بن حباب بصری، ابوبکر محمد بن یحیی مروزی بغدادی، جعفر بن محمد حسن قرمانی و محمد بن حبان مازنی و گروهی از بغدادیان حدیث سماع کرده است. او پدر اسماعیل بن عباد، وزیر حسن بن بویه است. ابواسحاق بن حمزه حافظ و ابوالشیخ و دیگران از او روایت کردهاند. وی در سال ۳۳۴ یا ۳۳۵ قمری درگذشت.[۱]
ابوالعلا احمد بن محمد بن فضل حافظ به نقل از محمد بن طاهر مقدسی آورده است که کتابی از تالیفات ابوالحسن عباد بن عباس طالقانی دربارهٔ احکام قرآن در کتابخانه پسرش اسماعیل در شهر ری دیده است که در آن به دفاع از مذهب اعتزال پرداخته بود. این کتاب مورد توجه محدثان اصفهانی و ابوبکر بن مردویه و فرزندش اسماعیل بوده است.[۲]
فرزندان
فرزند او، ابوالقاسم اسماعیل بن عباد، معروف به صاحب، در شعر و ادب شهرت جهانی داشت. وی از محدثان اصفهانی، بغدادی و رازی سماع کرده است و دیگران را به جستجوی حدیث و کتب آن تشویق میکرد. ابومناقب حمزة بن اسماعیل علوی به نقل از ابومسعر سلیمان بن ابراهیم حافظ اصفهانی و ابوبکر احمد بن موسی بن مردویه حافظ روایت کرده است که اسماعیل بن عباد گفته است هر که حدیث ننویسد لذت و شیرینی اسلام را درک نمیکند. او نیز خود حدیث روایت کرده است.[۳]
پانویس
ارجاعات
منابع
- اختری، عباسعلی (۱۳۹۰). «طالقانی». دایرةالمعارف جامع اسلامی. تهران: آرایه.