عطارد بن حاجب

عطارد بن حاجب بن زراره تمیمی، از خطبا و بزرگان قبیله بنی‌تمیم بود. او پس از پذیرش اسلام در عهد محمد، به سمت جمع‌آوری صدقات منصوب شد؛ اما پس از درگذشت او مدتی مرتد گردید و سرانجام مجدداً به اسلام بازگشت.

زندگی

عطارد بن حاجب در دوره جاهلیت از بزرگان قبیله خود به‌شمار می‌رفت و در سفری به دربار خسرو، کمان پدرش حاجب را از شاه ساسانی بازپس گرفت و خلعت دریافت کرد. او پس از ظهور اسلام، در سال نهم هجرت همراه با هیئتی از بنی‌تمیم نزد محمد آمد و به دین اسلام گروید. او خطیب این هیئت بود و محمد او را به عنوان مأمور جمع‌آوری صدقات و زکات قبیله بنی‌تمیم منصوب کرد.

پس از درگذشت محمد، عطارد بن حاجب از اسلام رویگردان شد و به سجاح، که ادعای پیامبری کرده بود، پیوست. با این حال، مدتی بعد دوباره به اسلام بازگشت و توبه کرد. او سرانجام در حدود سال ۲۰ قمری درگذشت.

پانویس

منابع

• اختری، عباسعلی (۱۳۹۰). «عطارد». دایرةالمعارف جامع اسلامی. تهران: آرایه.