علیاویه
علیاویه یا علیائیه از فرقههای غالی و پیروان علیاء بن ذراع دوسی یا اسدی بودند. آنان علی بن ابیطالب را خدا میدانستند و محمد بن عبدالله را پیامبری میشمردند که از سوی او به رسالت آمده است. این فرقه در برخی باورها با گروههایی مانند مخمسه، محمدیه و خطابیه اشتراک داشت.
باورها
علیاویه علی بن ابیطالب را خدا میدانستند و محمد بن عبدالله را پیامبری میشمردند که از جانب او فرستاده شده است. آنان با برخی فرقههای غالی مانند مخمسه و محمدیه در پارهای از عقاید اشتراک داشتند، اما نبوت پیامبر اسلام و رسالت سلمان فارسی از جانب او را، آنگونه که محمدیه میگفتند، نمیپذیرفتند؛ بلکه محمد بن عبدالله را بنده علی میشمردند.[۱]
علیاویه در باور به اباحه، تناسخ و تعطیل با مخمسه تفاوتی نداشتند. تفاوت آنان با محمدیه در این بود که رسالت سلمان فارسی و نبوت پیامبر اسلام از جانب او را نمیپذیرفتند و محمد بن عبدالله را بنده علی بن ابیطالب میدانستند.[۲]
تاریخچه
بشار شعیری، از معاصران جعفر بن محمد صادق، در گسترش عقیده علیاویه کوشش فراوان داشت. او خود را بنده علی بن ابیطالب و فرستادهای از جانب او میدانست که بر محمدیه مبعوث شده است. بشار با خطابیه، یعنی پیروان ابوالخطاب، در محوریت چهار تن، علی، فاطمه، حسن و حسین، توافق داشت و میگفت معنای نامهای فاطمه، حسن و حسین پوششی است و مقصود حقیقی از این نامها علی است.[۳]
پانویس
ارجاعات
منابع
- اختری، عباسعلی (۱۳۹۰). «علیاویه». دایرةالمعارف جامع اسلامی. تهران: آرایه.