بینالطلوعین: تفاوت میان نسخهها
(+رده:زمان در دین، +رده:مقدسات سنی، +رده:مقدسات شیعه (هاتکت)، ابرابزار) |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۳: | خط ۳: | ||
== در منابع اسلامی == | == در منابع اسلامی == | ||
بینالطلوعین به فاصلهٔ زمانی میان طلوع فجر تا طلوع خورشید گفته میشود. در منابع حدیثی [[شیعه]] و [[سنی]]، برای این بازهٔ زمانی فضیلتها و آداب خاصی ذکر شده است. بر پایهٔ روایتی منسوب به [[محمد باقر]]، اصل روزی هر فرد از پیش مقدر است، اما افزون بر آن، فضل و بخششی الهی در این زمان میان بندگان توزیع میشود. همچنین در برخی احادیث آمده است که [[یاد خدا]] و نشستن در [[مسجد]] از طلوع فجر تا برآمدن خورشید در بهدستآوردن روزی مؤثر دانسته شده و این ساعت از «ساعات بهشتی» توصیف شده است.<ref>{{پک|1=اختری|2=۱۳۹۰|ک=دایرةالمعارف جامع اسلامی|ف=بینالطلوعین}}</ref> | بینالطلوعین به فاصلهٔ زمانی میان طلوع فجر تا طلوع خورشید گفته میشود. در منابع حدیثی [[شیعه]] و [[سنی]]، برای این بازهٔ زمانی فضیلتها و آداب خاصی ذکر شده است. بر پایهٔ روایتی منسوب به [[محمد باقر]]، اصل روزی هر فرد از پیش مقدر است، اما افزون بر آن، فضل و بخششی الهی در این زمان میان بندگان توزیع میشود. همچنین در برخی احادیث آمده است که [[یاد خدا]] و نشستن در [[مسجد]] از طلوع فجر تا برآمدن خورشید در بهدستآوردن روزی مؤثر دانسته شده و این ساعت از «ساعات بهشتی» توصیف شده است.<ref>{{پک|1=اختری|2=۱۳۹۰|ک=دایرةالمعارف جامع اسلامی|ف=بینالطلوعین}}</ref> | ||
=== خواب بینالطلوعین === | |||
در روایات اسلامی خوابیدن در فاصله میان طلوع فجر تا طلوع خورشید، نکوهش شده است. از جعفر صادق، نقل شده که خواب در این وقت [[شوم]] شمرده میشود، زیرا موجب کاهش [[روزی]]، زردی چهره و دگرگونی حال انسان میگردد. در این روایت آمده است که خداوند روزی بندگان را در فاصله میان طلوع فجر و طلوع خورشید تقسیم میکند؛ از اینرو کسی که در این زمان بیدار باشد بهرهمند میشود و کسی که در خواب بماند ممکن است از آن محروم گردد. در ادامه همین روایت به داستان نزول «منّ و سلوى» برای [[بنیاسرائیل]] اشاره شده است؛ بدین معنا که این نعمت در همین زمان نازل میشد و کسانی که بیدار بودند از آن بهره میبردند، ولی کسانی که خواب میماندند محروم میشدند و حتی به [[فقر]] میافتادند. همچنین [[علی بن جعفر صادق|علی بن جعفر]] نقل میکند که از [[موسی کاظم]] درباره خوابیدن پس از [[نماز صبح]] پرسید و پاسخ شنید که: شایسته نیست انسان پس از نماز صبح بخوابد تا زمانی که خورشید طلوع کند.<ref>{{پک|اختری|۱۳۹۰|ک=دایرهالمعارف جامع اسلامی|ف=خواب}}</ref> | |||
== پانویس == | == پانویس == | ||
| خط ۹: | خط ۱۲: | ||
=== منابع === | === منابع === | ||
* {{یادکرد دانشنامه|نام خانوادگی=اختری|نام=عباسعلی|پیوند نویسنده=|ویراستار=|مقاله=خواب|دانشنامه=[[دایرهالمعارف جامع اسلامی]]|عنوان جلد=دایرهالمعارف جامع اسلامی|سال=۱۳۹۰|ناشر=آرایه|مکان=تهران}} | |||
* {{یادکرد دانشنامه|نام خانوادگی=اختری|نام=عباسعلی|پیوند نویسنده=|ویراستار=|مقاله=بینالطلوعین|دانشنامه=[[دایرةالمعارف جامع اسلامی]]|عنوان جلد=دایرةالمعارف جامع اسلامی|سال=۱۳۹۰|ناشر=آرایه|مکان=تهران}} | * {{یادکرد دانشنامه|نام خانوادگی=اختری|نام=عباسعلی|پیوند نویسنده=|ویراستار=|مقاله=بینالطلوعین|دانشنامه=[[دایرةالمعارف جامع اسلامی]]|عنوان جلد=دایرةالمعارف جامع اسلامی|سال=۱۳۹۰|ناشر=آرایه|مکان=تهران}} | ||
نسخهٔ کنونی تا ۱۰ آوریل ۲۰۲۶، ساعت ۱۰:۵۱
بینالطلوعین فاصلهٔ فجر تا طلوع خورشید است که در روایات اسلامی دارای فضیلت و آثار معنوی و دنیوی دانسته شده، از جمله توزیع فضل الهی و اثرگذاری در افزایش روزی.
در منابع اسلامی
بینالطلوعین به فاصلهٔ زمانی میان طلوع فجر تا طلوع خورشید گفته میشود. در منابع حدیثی شیعه و سنی، برای این بازهٔ زمانی فضیلتها و آداب خاصی ذکر شده است. بر پایهٔ روایتی منسوب به محمد باقر، اصل روزی هر فرد از پیش مقدر است، اما افزون بر آن، فضل و بخششی الهی در این زمان میان بندگان توزیع میشود. همچنین در برخی احادیث آمده است که یاد خدا و نشستن در مسجد از طلوع فجر تا برآمدن خورشید در بهدستآوردن روزی مؤثر دانسته شده و این ساعت از «ساعات بهشتی» توصیف شده است.[۱]
خواب بینالطلوعین
در روایات اسلامی خوابیدن در فاصله میان طلوع فجر تا طلوع خورشید، نکوهش شده است. از جعفر صادق، نقل شده که خواب در این وقت شوم شمرده میشود، زیرا موجب کاهش روزی، زردی چهره و دگرگونی حال انسان میگردد. در این روایت آمده است که خداوند روزی بندگان را در فاصله میان طلوع فجر و طلوع خورشید تقسیم میکند؛ از اینرو کسی که در این زمان بیدار باشد بهرهمند میشود و کسی که در خواب بماند ممکن است از آن محروم گردد. در ادامه همین روایت به داستان نزول «منّ و سلوى» برای بنیاسرائیل اشاره شده است؛ بدین معنا که این نعمت در همین زمان نازل میشد و کسانی که بیدار بودند از آن بهره میبردند، ولی کسانی که خواب میماندند محروم میشدند و حتی به فقر میافتادند. همچنین علی بن جعفر نقل میکند که از موسی کاظم درباره خوابیدن پس از نماز صبح پرسید و پاسخ شنید که: شایسته نیست انسان پس از نماز صبح بخوابد تا زمانی که خورشید طلوع کند.[۲]
پانویس
ارجاعات
منابع
- اختری، عباسعلی (۱۳۹۰). «خواب». دایرهالمعارف جامع اسلامی. تهران: آرایه.
- اختری، عباسعلی (۱۳۹۰). «بینالطلوعین». دایرةالمعارف جامع اسلامی. تهران: آرایه.