سفاح
ابوالعباس عبدالله بن محمد، مشهور به سفاح عباسی، نخستین خلیفه عباسی بود. او در حمیمه در ناحیه بلقاء زاده شد و پس از پیروزی دعوت عباسی و فروپاشی حکومت مروانیان، در سال ۱۳۲ قمری در کوفه به خلافت رسید. وی ابتدا کوفه را مرکز خلافت قرار داد، سپس در سال ۱۳۴ قمری به انبار منتقل شد. در دوره خلافت او، نبرد عباسیان با مروان بن محمد، آخرین خلیفه اموی، به شکست و کشته شدن مروان انجامید. سفاح در سال ۱۳۶ قمری بر اثر آبله درگذشت.
زندگی
ابوالعباس عبدالله بن محمد بن علی بن عبدالله بن عباس بن عبدالمطلب بن هاشم، مشهور به سفاح، نخستین خلیفه عباسی بود. سال تولد او را ۱۰۴ یا ۱۰۸ قمری نوشتهاند. زادگاهش حمیمه در ناحیه بلقاء بود و در همانجا پرورش یافت.[۱]
آغاز خلافت
در سوم ربیعالاول سال ۱۳۲ قمری، در پی قیام ابومسلم خراسانی و براندازی حکومت مروانیان، در کوفه با سفاح به عنوان خلیفه بیعت شد. او در آغاز، کوفه را دارالخلافه خود قرار داد، اما در سال ۱۳۴ قمری به انبار رفت و آنجا را مقر حکومت خود ساخت. چون مروان بن محمد، آخرین خلیفه اموی، از بیعت مردم عراق با سفاح آگاه شد، با سپاهی بزرگ برای نبرد با او به سوی عراق حرکت کرد. سفاح نیز سپاهی مجهز به فرماندهی عموی خود عبدالله بن علی به شام فرستاد. دو سپاه در نزدیکی موصل با یکدیگر روبهرو شدند و در نتیجه این نبرد، مروان شکست خورد و به شام بازگشت. عبدالله بن علی او را دنبال کرد و مروان از آنجا به مصر گریخت. سپس صالح، برادر عبدالله، به تعقیب او رفت و در روستای بوصیر وی را یافت و کشت. بدینگونه خلافت امویان پایان یافت و حکومت عباسیان استقرار پیدا کرد.[۲]
درگذشت
سفاح به دو صفت خونریزی و سخاوت شهرت داشت و گفتهاند لقب او هر دو معنا را میرساند. او در سال ۱۳۶ قمری بر اثر بیماری آبله درگذشت.[۳]
پانویس
ارجاعات
منابع
- اختری، عباسعلی (۱۳۹۰). «سفاح». دایرةالمعارف جامع اسلامی. تهران: آرایه.
