سریه ذاتالسلاسل
ذاتالسَّلاسِل نام یکی از غزوهها و سریههای پیامبر اسلام است که در سال هشتم هجری، پس از واقعه مُؤته، رخ داد. این غزوه در پی گزارشهایی دربارهٔ گردآمدن نیرویی بزرگ از قبایل منطقه وادی یابس برای حمله به مدینه شکل گرفت و به اعزام سپاهی از سوی پیامبر اسلام انجامید.
تاریخچه
سریه ذاتالسلاسل در سال هشتم هجری و پس از جنگ مُؤته روی داد. بنا بر گزارش منابع، گروهی بهشمار دوازده هزار نفر از ناحیه وادی یابس ــ منطقهای دورافتاده در حدود پنجاه منزلی مدینه و نزدیک سرزمین شام ــ در منطقه بنیجذام گرد آمده بودند و قصد حرکت به سوی مدینه داشتند. این گزارش به پیامبر اسلام رسید و او سپاهی را برای مقابله با آنان اعزام کرد.[۱]
فرمانده نخستین سپاه یکی از اصحاب بود که با رسیدن به محل، انبوه جمعیت دشمن را مشاهده کرد و بدون درگیری بازگشت. بار دیگر شخص دیگری از اصحاب به فرماندهی سپاه گماشته شد، اما او نیز بدون نبرد به مدینه بازگشت. در مرتبه سوم، فرماندهی به علی بن ابیطالب سپرده شد. وی پس از رسیدن به وادی، مخالفان را به پذیرش اسلام دعوت کرد و با پاسخ منفی آنان روبهرو شد. سپاه مسلمانان شب را در همانجا ماند و بامداد روز بعد، پس از گزاردن نماز صبح، در تاریکی به دشمن تاخت. در این حمله، جنگجویان دشمن کشته شدند و زنان، کودکان و اموال آنان به اسارت و غنیمت درآمد و سپاه با نتیجه پیروزمندانه به مدینه بازگشت.[۲]
در منابع اسلامی آمده است که سوره عادیات به مناسبت این جنگ نازل شد و برخی ویژگیهای نبرد در آیات آن بازتاب یافته است. همچنین گفته شده است که نام «ذاتالسلاسل» به این سبب بر این غزوه نهاده شد که مردان اسیرشده در این نبرد را با زنجیر بستند.[۳]
پانویس
ارجاعات
منابع
- اختری، عباسعلی (۱۳۹۰). «ذاتالسلاسل». دایرةالمعارف جامع اسلامی. تهران: آرایه.