غزوه سویق
غزوه سویق یکی از رویدادهای نظامی صدر اسلام است که در سال دوم هجری و در اواخر ماه ذیحجه رخ داد. این واقعه پس از نبرد بدر و در پی اقدام ابوسفیان بن حرب برای انتقام از مسلمانان روی داد و به سبب رها شدن انبانهای «سویق» در هنگام فرار قریش به این نام مشهور شد.
تاریخچه
پس از نبرد بدر، ابوسفیان بن حرب نذر کرد که تا زمانی که از محمد انتقام نگیرد با زنان نیامیزد و روغن بر بدن خود نمالد. به همین منظور با حدود دویست نفر از مکه حرکت کرد و به منطقهٔ عریض از نواحی مدینه رسید. در آنجا مردی از انصار به نام معبد بن عمرو همراه با برزیگر خود به دست او و همراهانش کشته شد و چند خانه و تعدادی درخت خرما نیز سوزانده شد. ابوسفیان گمان کرد که با این اقدام به نذر خود وفا کرده است و تصمیم به بازگشت گرفت.[۱]
با رسیدن این خبر، محمد ابولبابه را در مدینه جانشین خود کرد و با حدود دویست نفر از مهاجران و انصار برای تعقیب ابوسفیان حرکت کرد. ابوسفیان پس از آگاهی از حرکت مسلمانان هراسان شد و به همراهان خود دستور داد برای سبکبار شدن و سرعت گرفتن در فرار، انبانهای سویق را که بهعنوان توشهٔ راه همراه داشتند بر زمین بریزند. مسلمانان در تعقیب آنان به این انبانها رسیدند و آنها را برداشتند. به همین سبب این واقعه به نام غزوهٔ سویق شناخته شد. محمد تا سرزمین قرقرة الکدر در تعقیب آنان پیش رفت، اما به سپاه ابوسفیان دست نیافت و پس از آن به مدینه بازگشت.[۲]
پانویس
ارجاعات
منابع
- اختری، عباسعلی (۱۳۹۰). «سویق». دایرةالمعارف جامع اسلامی. تهران: آرایه.
