غزوه طائف

غزوه طائف از وقایع نظامی سال هشتم هجری است که در پی پیروزی مسلمانان در نبرد حنین رخ داد.

جریان نبرد و محاصره

غزوه طائف از وقایع نظامی سال هشتم هجری است که در پی پیروزی مسلمانان در نبرد حنین رخ داد. با شکست مشرکان در حنین، قبیله ثقیف به شهر خود، طائف، بازگشتند و در قلعه‌های مستحکم خود پناه گرفتند. پیامبر اسلام در آغاز سپاهی را به فرماندهی ابوسفیان بن حرب به سوی آنان گسیل داشت، اما این نیرو در برابر استحکامات طائف ناکام ماند و عقب نشست. سپس پیامبر شخصاً عازم طائف شد و محاصره شهر را آغاز کرد.

در جریان این محاصره که خالد بن ولید فرماندهی مقدمه سپاه را بر عهده داشت، درگیری‌های سختی میان مسلمانان و اهالی طائف درگرفت. در این نبرد، گروهی از مسلمانان زخمی شدند و دوازده تن از آنان کشته شدند که از جمله آنان عبدالله بن ابی‌امیه بن مغیره و سعید بن العاص بودند. همچنین عبدالله بن ابی‌بکر نیز تیر خورد و بر اثر شدت جراحات پس از مدتی درگذشت.

محمد برای تحت فشار قرار دادن مدافعان قلعه، دستور داد تاکستان‌های آنان را ببرند و به آتش کشند. همچنین به منادیان فرمان داد اعلام کنند هر کس از قلعه خارج شود، آزاد است؛ این اقدام سبب شد گروهی از قلعه به سوی مسلمانان بیایند. با این همه، فتح نهایی طائف در این غزوه میسر نشد و با وجود اصرار برخی از یاران برای ادامه درگیری، محمد فرمان بازگشت داد.

در همان ایام، محمد، علی بن ابی‌طالب را مأمور ساخت تا بت‌های پیرامون طائف را سرنگون کند. وی پس از انجام این مأموریت و انهدام بت‌ها به اردوگاه مسلمانان بازگشت. سرانجام گروهی از مدافعان طائف از شهر گریختند و جمعی دیگر از قلعه پایین آمده و اسلام را پذیرفتند.

پانویس

منابع

• اختری، عباسعلی (۱۳۹۰). «غزوه طائف». دایرةالمعارف جامع اسلامی. تهران: آرایه.