سید ابوالقاسم خویی: تفاوت میان نسخهها
(صفحهای تازه حاوی «'''سید ابوالقاسم خویی''' (۱۳۱۷–۱۴۱۳ قمری / ۱۸۹۹–۱۹۹۲ میلادی) فقیه و اصولی برجسته شیعه بود که از خوی برخاست و از جوانی در نجف تحصیل کرد. او نزد استادانی چون نائینی آموزش دید، از ۱۳۵۰ قمری تدریس خارج را آغاز...» ایجاد کرد) |
(+ 11 رده (هاتکت)، ابرابزار) |
||
| خط ۲: | خط ۲: | ||
== زندگی == | == زندگی == | ||
سید ابوالقاسم خویی فقیه، اصولی، محدث رجالی، مفسر و یکی از برجستهترین شخصیتهای علمی شیعه در سده چهاردهم قمری بود. او در [[تقویم:۱۵ رجب ۱۳۱۷ قمری|۱۵ رجب ۱۳۱۷ قمری]] در شهر خوی در آذربایجان ایران در خانوادهای اهل دانش و دین زاده شد. آموزشهای مقدماتی را نزد پدر آموخت و به دنبال رخدادهای پس از [[انقلاب مشروطه|مشروطه]]، در سال ۱۳۳۰ قمری همراه خانواده به نجف مهاجرت کرد و در آنجا به ادامهٔ تحصیل پرداخت.<ref>{{پک|1=اختری|2=۱۳۹۰|ک= | سید ابوالقاسم خویی فقیه، اصولی، محدث رجالی، مفسر و یکی از برجستهترین شخصیتهای علمی شیعه در سده چهاردهم قمری بود. او در [[تقویم:۱۵ رجب ۱۳۱۷ قمری|۱۵ رجب ۱۳۱۷ قمری]] در شهر خوی در آذربایجان ایران در خانوادهای اهل دانش و دین زاده شد. آموزشهای مقدماتی را نزد پدر آموخت و به دنبال رخدادهای پس از [[انقلاب مشروطه|مشروطه]]، در سال ۱۳۳۰ قمری همراه خانواده به نجف مهاجرت کرد و در آنجا به ادامهٔ تحصیل پرداخت.<ref>{{پک|1=اختری|2=۱۳۹۰|ک=دایرةالمعارف جامع اسلامی|ف=خویی، سید ابوالقاسم}}</ref> | ||
=== هجرت به نجف === | === هجرت به نجف === | ||
او در نجف نزد گروهی از استادان برجسته به فراگیری ادبیات عرب، منطق و سطوح عالی فقه و اصول پرداخت و سپس در درس خارج فقه و اصول چهرههایی چون [[محمدحسین نائینی]]، [[ضیاءالدین عراقی]]، [[محمدحسین کمپانی]]، [[شیخالشریعه اصفهانی]] و [[مهدی مازندرانی]] شرکت کرد. خویی [[اجازه روایت|اجازهٔ روایت]] و [[اجازه اجتهاد|اجتهاد]] را از استادان خود دریافت کرد و از جوانی بهعنوان یکی از دانشپژوهان ممتاز حوزه شناخته شد.<ref>{{پک|1=اختری|2=۱۳۹۰|ک= | او در نجف نزد گروهی از استادان برجسته به فراگیری ادبیات عرب، منطق و سطوح عالی فقه و اصول پرداخت و سپس در درس خارج فقه و اصول چهرههایی چون [[محمدحسین نائینی]]، [[ضیاءالدین عراقی]]، [[محمدحسین کمپانی]]، [[شیخالشریعه اصفهانی]] و [[مهدی مازندرانی]] شرکت کرد. خویی [[اجازه روایت|اجازهٔ روایت]] و [[اجازه اجتهاد|اجتهاد]] را از استادان خود دریافت کرد و از جوانی بهعنوان یکی از دانشپژوهان ممتاز حوزه شناخته شد.<ref>{{پک|1=اختری|2=۱۳۹۰|ک=دایرةالمعارف جامع اسلامی|ف=خویی، سید ابوالقاسم}}</ref> | ||
وی از سال ۱۳۵۰ قمری تدریس رسمی درس خارج فقه و اصول را آغاز کرد و در مدت شصت سال هزاران شاگرد و صدها مجتهد تربیت کرد. او در این دوره دو بار کتاب مکاسب را تدریس کرد، ده بار درس خارج کتاب نماز را ارائه داد و مباحث [[عروة الوثقی]] را از طهارت تا اجاره به پایان رساند. مباحث اصول فقه را شش بار بهطور کامل تدریس کرد و دورهٔ هفتم را تا مبحث ضد ادامه داد.<ref>{{پک|1=اختری|2=۱۳۹۰|ک= | وی از سال ۱۳۵۰ قمری تدریس رسمی درس خارج فقه و اصول را آغاز کرد و در مدت شصت سال هزاران شاگرد و صدها مجتهد تربیت کرد. او در این دوره دو بار کتاب مکاسب را تدریس کرد، ده بار درس خارج کتاب نماز را ارائه داد و مباحث [[عروة الوثقی]] را از طهارت تا اجاره به پایان رساند. مباحث اصول فقه را شش بار بهطور کامل تدریس کرد و دورهٔ هفتم را تا مبحث ضد ادامه داد.<ref>{{پک|1=اختری|2=۱۳۹۰|ک=دایرةالمعارف جامع اسلامی|ف=خویی، سید ابوالقاسم}}</ref> | ||
پس از درگذشت سید محسن حکیم در ۱۳۸۹ قمری (۱۹۶۹ میلادی)، خویی مرجعیت عام یافت و زعامت حوزه علمیه نجف و رهبری دینی بخش بزرگی از شیعیان را بر عهده گرفت. پیروان او در [[ایران]]، [[عراق]]، کشورهای [[خلیج فارس]]، شبهقاره [[هند]]، [[افغانستان]]، [[کشمیر]]، برخی مناطق [[آفریقا]]، [[اروپا]] و [[آمریکا]] پراکنده بودند.<ref>{{پک|1=اختری|2=۱۳۹۰|ک= | پس از درگذشت سید محسن حکیم در ۱۳۸۹ قمری (۱۹۶۹ میلادی)، خویی مرجعیت عام یافت و زعامت حوزه علمیه نجف و رهبری دینی بخش بزرگی از شیعیان را بر عهده گرفت. پیروان او در [[ایران]]، [[عراق]]، کشورهای [[خلیج فارس]]، شبهقاره [[هند]]، [[افغانستان]]، [[کشمیر]]، برخی مناطق [[آفریقا]]، [[اروپا]] و [[آمریکا]] پراکنده بودند.<ref>{{پک|1=اختری|2=۱۳۹۰|ک=دایرةالمعارف جامع اسلامی|ف=خویی، سید ابوالقاسم}}</ref> | ||
== فعالیتهای فرهنگی == | == فعالیتهای فرهنگی == | ||
خویی در کنار فعالیتهای علمی، مجموعهای از اقدامات فرهنگی و اجتماعی را در داخل و خارج عراق سامان داد. او مدارس دینی، کتابخانهها و مراکز فرهنگی متعددی در شهرهایی چون [[قم]]، [[مشهد]]، [[اصفهان]]، [[نجف]]، بانکوک، راکند، نیویورک، لوسآنجلس، دیترویت، لندن و پاریس بنیان گذاشت. همچنین سه مؤسسهٔ خیریه با عنوان «[[مؤسسه امام خویی]]» در لندن، بمبئی و آمریکا از آثار اوست. افزون بر اینها، او در امیرنشینهای خلیج فارس و مناطق مختلف جهان اقدام به تأسیس مساجد، حسینیهها و مراکز علمی کرد.<ref>{{پک|اختری|۱۳۹۰|ک= | خویی در کنار فعالیتهای علمی، مجموعهای از اقدامات فرهنگی و اجتماعی را در داخل و خارج عراق سامان داد. او مدارس دینی، کتابخانهها و مراکز فرهنگی متعددی در شهرهایی چون [[قم]]، [[مشهد]]، [[اصفهان]]، [[نجف]]، بانکوک، راکند، نیویورک، لوسآنجلس، دیترویت، لندن و پاریس بنیان گذاشت. همچنین سه مؤسسهٔ خیریه با عنوان «[[مؤسسه امام خویی]]» در لندن، بمبئی و آمریکا از آثار اوست. افزون بر اینها، او در امیرنشینهای خلیج فارس و مناطق مختلف جهان اقدام به تأسیس مساجد، حسینیهها و مراکز علمی کرد.<ref>{{پک|اختری|۱۳۹۰|ک=دایرةالمعارف جامع اسلامی|ف=خویی، سید ابوالقاسم}}</ref> | ||
در دورهٔ حکومتهای مختلف عراق پس از عبدالکریم قاسم و بهویژه با قدرتگیری حزب بعث، حوزهٔ نجف با محدودیتها و فشارهای بیشتری مواجه شد. خویی در این دوره با دشواریهای گستردهای در ادارهٔ حوزه و فعالیتهای دینی روبهرو بود. در جریان اعتراضات مردمی علیه حکومت پهلوی در ایران، اطلاعیهها و پیامهایی از سوی او منتشر شد که بعدها در کتاب «اسناد انقلاب اسلامی» گردآوری شد. همچنین در دورهٔ جنگ ایران و عراق، خویی فشارهای سیاسی و امنیتی شدیدی را از سوی حکومت بعث تحمل کرد و شماری از یاران و نزدیکان او بازداشت یا ناپدید شدند.<ref>{{پک|اختری|۱۳۹۰|ک= | در دورهٔ حکومتهای مختلف عراق پس از عبدالکریم قاسم و بهویژه با قدرتگیری حزب بعث، حوزهٔ نجف با محدودیتها و فشارهای بیشتری مواجه شد. خویی در این دوره با دشواریهای گستردهای در ادارهٔ حوزه و فعالیتهای دینی روبهرو بود. در جریان اعتراضات مردمی علیه حکومت پهلوی در ایران، اطلاعیهها و پیامهایی از سوی او منتشر شد که بعدها در کتاب «اسناد انقلاب اسلامی» گردآوری شد. همچنین در دورهٔ جنگ ایران و عراق، خویی فشارهای سیاسی و امنیتی شدیدی را از سوی حکومت بعث تحمل کرد و شماری از یاران و نزدیکان او بازداشت یا ناپدید شدند.<ref>{{پک|اختری|۱۳۹۰|ک=دایرةالمعارف جامع اسلامی|ف=خویی، سید ابوالقاسم}}</ref> | ||
در سال ۱۹۹۱ میلادی و همزمان با رخدادهای پس از جنگ خلیج فارس، شهرهای مختلف عراق شاهد اعتراضات گستردهای شدند. خویی در جریان این حوادث هیئتی برای ساماندهی امور دینی و اجتماعی معترضان تعیین کرد. پس از آن، حکومت بعث خانهٔ او را محاصره کرد، گروهی از اطرافیان او را بازداشت نمود و سپس او را از نجف به بغداد و از آنجا به کوفه منتقل کرد.<ref>{{پک|اختری|۱۳۹۰|ک= | در سال ۱۹۹۱ میلادی و همزمان با رخدادهای پس از جنگ خلیج فارس، شهرهای مختلف عراق شاهد اعتراضات گستردهای شدند. خویی در جریان این حوادث هیئتی برای ساماندهی امور دینی و اجتماعی معترضان تعیین کرد. پس از آن، حکومت بعث خانهٔ او را محاصره کرد، گروهی از اطرافیان او را بازداشت نمود و سپس او را از نجف به بغداد و از آنجا به کوفه منتقل کرد.<ref>{{پک|اختری|۱۳۹۰|ک=دایرةالمعارف جامع اسلامی|ف=خویی، سید ابوالقاسم}}</ref> | ||
== درگذشت == | == درگذشت == | ||
ابوالقاسم خویی در [[تقویم:۸ صفر ۱۴۱۳ قمری|۸ صفر ۱۴۱۳ قمری]] (۹ اوت ۱۹۹۲ میلادی) در بیمارستانی در [[بغداد]] درگذشت. پیکر او شبانه با حضور برخی اعضای خانواده و شاگردانش در [[مسجدالخضراء]]، محل تدریس او در نجف، به خاک سپرده شد.<ref>{{پک|اختری|۱۳۹۰|ک= | ابوالقاسم خویی در [[تقویم:۸ صفر ۱۴۱۳ قمری|۸ صفر ۱۴۱۳ قمری]] (۹ اوت ۱۹۹۲ میلادی) در بیمارستانی در [[بغداد]] درگذشت. پیکر او شبانه با حضور برخی اعضای خانواده و شاگردانش در [[مسجدالخضراء]]، محل تدریس او در نجف، به خاک سپرده شد.<ref>{{پک|اختری|۱۳۹۰|ک=دایرةالمعارف جامع اسلامی|ف=خویی، سید ابوالقاسم}}</ref> | ||
== آثار == | == آثار == | ||
با وجود اشتغال گسترده به تدریس و ادارهٔ حوزه، خویی در زمینههای علمی آثار متعددی تألیف کرد. در مجموع نوزده عنوان کتاب در چهلوچهار جلد از او منتشر شده که موضوعات [[فقه]]، [[اصول فقه|اصول]]، [[تفسیر قرآن|تفسیر]] و [[علم رجال|رجال]] را دربرمیگیرند. مهمترین آثار او عبارتاند از: «اجود التقریرات» (تقریرات درس اصول نائینی)، «البیان» و «نفحات الاعجاز» در علوم قرآنی و تفسیر، و کتاب مشهور «معجم رجال الحدیث» که یکی از منابع اصلی علم رجال در دوره معاصر | با وجود اشتغال گسترده به تدریس و ادارهٔ حوزه، خویی در زمینههای علمی آثار متعددی تألیف کرد. در مجموع نوزده عنوان کتاب در چهلوچهار جلد از او منتشر شده که موضوعات [[فقه]]، [[اصول فقه|اصول]]، [[تفسیر قرآن|تفسیر]] و [[علم رجال|رجال]] را دربرمیگیرند. مهمترین آثار او عبارتاند از: «اجود التقریرات» (تقریرات درس اصول نائینی)، «البیان» و «نفحات الاعجاز» در علوم قرآنی و تفسیر، و کتاب مشهور «معجم رجال الحدیث» که یکی از منابع اصلی علم رجال در دوره معاصر بهشمار میرود. افزون بر آثار چاپی، تعدادی نوشتههای خطی از او برجای مانده و همچنین درسهای او بر نوار ضبط شده، هرچند بسیاری از آنها هنوز پیادهسازی نشدهاند. تقریرات درسهای او نیز در هجده عنوان و بیش از چهلوهشت جلد منتشر شده است.<ref>{{پک|1=اختری|2=۱۳۹۰|ک=دایرةالمعارف جامع اسلامی|ف=خویی، سید ابوالقاسم}}</ref> | ||
== پانویس == | == پانویس == | ||
| خط ۲۹: | خط ۲۹: | ||
=== منابع === | === منابع === | ||
* {{یادکرد دانشنامه|نام خانوادگی=اختری|نام=عباسعلی|پیوند نویسنده=|ویراستار=|مقاله=خویی، سید ابوالقاسم|دانشنامه=[[ | * {{یادکرد دانشنامه|نام خانوادگی=اختری|نام=عباسعلی|پیوند نویسنده=|ویراستار=|مقاله=خویی، سید ابوالقاسم|دانشنامه=[[دایرةالمعارف جامع اسلامی]]|عنوان جلد=دایرةالمعارف جامع اسلامی|سال=۱۳۹۰|ناشر=آرایه|مکان=تهران}} | ||
{{درجهبندی|نیازمند پیوند=خیر|نیازمند رده=خیر|نیازمند جعبه اطلاعات=بله|نیازمند تصویر=بله|نیازمند استانداردسازی=خیر|نیازمند ویراستاری=خیر|مقابله نشده با دانشنامهها=تاحدودی|تاریخ خوبیدگی=|تاریخ برگزیدگی=|توضیحات=}} | {{درجهبندی|نیازمند پیوند=خیر|نیازمند رده=خیر|نیازمند جعبه اطلاعات=بله|نیازمند تصویر=بله|نیازمند استانداردسازی=خیر|نیازمند ویراستاری=خیر|مقابله نشده با دانشنامهها=تاحدودی|تاریخ خوبیدگی=|تاریخ برگزیدگی=|توضیحات=}} | ||
[[رده:استادان حوزه علمیه نجف]] | |||
[[رده:اهالی نجف]] | |||
[[رده:دانشآموختگان حوزه علمیه نجف]] | |||
[[رده:درگذشتگان ۱۴۱۳ (قمری)]] | |||
[[رده:درگذشتگان ۱۹۹۲ (میلادی)]] | |||
[[رده:رجال شناسان]] | |||
[[رده:زادگان ۱۳۱۷ (قمری)]] | |||
[[رده:زادگان ۱۸۹۹ (میلادی)]] | |||
[[رده:فقیهان شیعه اهل آذربایجان غربی]] | |||
[[رده:فقیهان شیعه اهل عراق]] | |||
[[رده:فقیهان شیعه دوازدهامامی درگذشته]] | |||
نسخهٔ ۱۳ آوریل ۲۰۲۶، ساعت ۰۳:۳۲
سید ابوالقاسم خویی (۱۳۱۷–۱۴۱۳ قمری / ۱۸۹۹–۱۹۹۲ میلادی) فقیه و اصولی برجسته شیعه بود که از خوی برخاست و از جوانی در نجف تحصیل کرد. او نزد استادانی چون نائینی آموزش دید، از ۱۳۵۰ قمری تدریس خارج را آغاز کرد و طی شصت سال هزاران شاگرد پرورش داد. پس از درگذشت سید محسن حکیم، مرجعیت عام یافت و حوزهٔ نجف را اداره کرد. آثار علمی او شامل نوزده عنوان و مهمترین آنها «معجم رجال الحدیث» است. خویی در کشورهای مختلف مراکز دینی و فرهنگی تأسیس کرد. او در دورهٔ حکومت بعث با فشارهای سیاسی فراوان روبهرو شد و در سال ۱۹۹۲ در بغداد درگذشت و در نجف به خاک سپرده شد.
زندگی
سید ابوالقاسم خویی فقیه، اصولی، محدث رجالی، مفسر و یکی از برجستهترین شخصیتهای علمی شیعه در سده چهاردهم قمری بود. او در ۱۵ رجب ۱۳۱۷ قمری در شهر خوی در آذربایجان ایران در خانوادهای اهل دانش و دین زاده شد. آموزشهای مقدماتی را نزد پدر آموخت و به دنبال رخدادهای پس از مشروطه، در سال ۱۳۳۰ قمری همراه خانواده به نجف مهاجرت کرد و در آنجا به ادامهٔ تحصیل پرداخت.[۱]
هجرت به نجف
او در نجف نزد گروهی از استادان برجسته به فراگیری ادبیات عرب، منطق و سطوح عالی فقه و اصول پرداخت و سپس در درس خارج فقه و اصول چهرههایی چون محمدحسین نائینی، ضیاءالدین عراقی، محمدحسین کمپانی، شیخالشریعه اصفهانی و مهدی مازندرانی شرکت کرد. خویی اجازهٔ روایت و اجتهاد را از استادان خود دریافت کرد و از جوانی بهعنوان یکی از دانشپژوهان ممتاز حوزه شناخته شد.[۲]
وی از سال ۱۳۵۰ قمری تدریس رسمی درس خارج فقه و اصول را آغاز کرد و در مدت شصت سال هزاران شاگرد و صدها مجتهد تربیت کرد. او در این دوره دو بار کتاب مکاسب را تدریس کرد، ده بار درس خارج کتاب نماز را ارائه داد و مباحث عروة الوثقی را از طهارت تا اجاره به پایان رساند. مباحث اصول فقه را شش بار بهطور کامل تدریس کرد و دورهٔ هفتم را تا مبحث ضد ادامه داد.[۳]
پس از درگذشت سید محسن حکیم در ۱۳۸۹ قمری (۱۹۶۹ میلادی)، خویی مرجعیت عام یافت و زعامت حوزه علمیه نجف و رهبری دینی بخش بزرگی از شیعیان را بر عهده گرفت. پیروان او در ایران، عراق، کشورهای خلیج فارس، شبهقاره هند، افغانستان، کشمیر، برخی مناطق آفریقا، اروپا و آمریکا پراکنده بودند.[۴]
فعالیتهای فرهنگی
خویی در کنار فعالیتهای علمی، مجموعهای از اقدامات فرهنگی و اجتماعی را در داخل و خارج عراق سامان داد. او مدارس دینی، کتابخانهها و مراکز فرهنگی متعددی در شهرهایی چون قم، مشهد، اصفهان، نجف، بانکوک، راکند، نیویورک، لوسآنجلس، دیترویت، لندن و پاریس بنیان گذاشت. همچنین سه مؤسسهٔ خیریه با عنوان «مؤسسه امام خویی» در لندن، بمبئی و آمریکا از آثار اوست. افزون بر اینها، او در امیرنشینهای خلیج فارس و مناطق مختلف جهان اقدام به تأسیس مساجد، حسینیهها و مراکز علمی کرد.[۵]
در دورهٔ حکومتهای مختلف عراق پس از عبدالکریم قاسم و بهویژه با قدرتگیری حزب بعث، حوزهٔ نجف با محدودیتها و فشارهای بیشتری مواجه شد. خویی در این دوره با دشواریهای گستردهای در ادارهٔ حوزه و فعالیتهای دینی روبهرو بود. در جریان اعتراضات مردمی علیه حکومت پهلوی در ایران، اطلاعیهها و پیامهایی از سوی او منتشر شد که بعدها در کتاب «اسناد انقلاب اسلامی» گردآوری شد. همچنین در دورهٔ جنگ ایران و عراق، خویی فشارهای سیاسی و امنیتی شدیدی را از سوی حکومت بعث تحمل کرد و شماری از یاران و نزدیکان او بازداشت یا ناپدید شدند.[۶]
در سال ۱۹۹۱ میلادی و همزمان با رخدادهای پس از جنگ خلیج فارس، شهرهای مختلف عراق شاهد اعتراضات گستردهای شدند. خویی در جریان این حوادث هیئتی برای ساماندهی امور دینی و اجتماعی معترضان تعیین کرد. پس از آن، حکومت بعث خانهٔ او را محاصره کرد، گروهی از اطرافیان او را بازداشت نمود و سپس او را از نجف به بغداد و از آنجا به کوفه منتقل کرد.[۷]
درگذشت
ابوالقاسم خویی در ۸ صفر ۱۴۱۳ قمری (۹ اوت ۱۹۹۲ میلادی) در بیمارستانی در بغداد درگذشت. پیکر او شبانه با حضور برخی اعضای خانواده و شاگردانش در مسجدالخضراء، محل تدریس او در نجف، به خاک سپرده شد.[۸]
آثار
با وجود اشتغال گسترده به تدریس و ادارهٔ حوزه، خویی در زمینههای علمی آثار متعددی تألیف کرد. در مجموع نوزده عنوان کتاب در چهلوچهار جلد از او منتشر شده که موضوعات فقه، اصول، تفسیر و رجال را دربرمیگیرند. مهمترین آثار او عبارتاند از: «اجود التقریرات» (تقریرات درس اصول نائینی)، «البیان» و «نفحات الاعجاز» در علوم قرآنی و تفسیر، و کتاب مشهور «معجم رجال الحدیث» که یکی از منابع اصلی علم رجال در دوره معاصر بهشمار میرود. افزون بر آثار چاپی، تعدادی نوشتههای خطی از او برجای مانده و همچنین درسهای او بر نوار ضبط شده، هرچند بسیاری از آنها هنوز پیادهسازی نشدهاند. تقریرات درسهای او نیز در هجده عنوان و بیش از چهلوهشت جلد منتشر شده است.[۹]
پانویس
ارجاعات
- ↑ اختری، «خویی، سید ابوالقاسم»، دایرةالمعارف جامع اسلامی.
- ↑ اختری، «خویی، سید ابوالقاسم»، دایرةالمعارف جامع اسلامی.
- ↑ اختری، «خویی، سید ابوالقاسم»، دایرةالمعارف جامع اسلامی.
- ↑ اختری، «خویی، سید ابوالقاسم»، دایرةالمعارف جامع اسلامی.
- ↑ اختری، «خویی، سید ابوالقاسم»، دایرةالمعارف جامع اسلامی.
- ↑ اختری، «خویی، سید ابوالقاسم»، دایرةالمعارف جامع اسلامی.
- ↑ اختری، «خویی، سید ابوالقاسم»، دایرةالمعارف جامع اسلامی.
- ↑ اختری، «خویی، سید ابوالقاسم»، دایرةالمعارف جامع اسلامی.
- ↑ اختری، «خویی، سید ابوالقاسم»، دایرةالمعارف جامع اسلامی.
منابع
- اختری، عباسعلی (۱۳۹۰). «خویی، سید ابوالقاسم». دایرةالمعارف جامع اسلامی. تهران: آرایه.