امروالقیس

امرؤالقیس، با نام کامل امرؤالقیس بن حجر بن حارث کندی، شاعر برجسته عرب و از صاحبان معلقات سبع، به دلیل سبک زندگی ناپایدار به «ملک ضلّیل» شهرت یافت. نام اصلی او به اختلاف حندج، ملیکه و عدی گزارش شده است. وی در مسیر بازگشت از قسطنطنیه به دلیل بیماری در آنکارا درگذشت.

زندگی

امرؤالقیس بن حجر بن حارث کندی، شاعر برجسته عرب و از قبیله بنی‌آکل‌المرار بود. وی که اصالتی یمانی داشت، در نجد یا منطقه‌ای در یمن متولد شد. دربارهٔ نام اصلی او میان منابع اختلاف وجود دارد و از اسامی حندج، ملیکه و عدی یاد شده است. مادر او خواهر شاعر معروف مهلهل بود و امرؤالقیس از کودکی به سرودن شعر پرداخت. او که به عیاشی و سفرهای بیابانی علاقه‌مند بود، پس از نادیده گرفتن هشدارهای پدرش، به حضرموت تبعید شد.

پس از قتل پدرش توسط قبیله بنی‌اسد، امرؤالقیس برای انتقام از قاتلان به نبرد پرداخت و در این مسیر اشعاری نیز سرود. حکومت ساسانی که با قبیله او دشمنی داشت، دستور تعقیبش را صادر کرد. او با شکست در برابر منذر، والی عراق، به بیابان پناه برد و در نهایت حمایت سموئیل و سپس حارث بن ابی‌شمر غسانی را جلب کرد. امرؤالقیس با امید به کسب حمایت امپراتوری روم، به قسطنطنیه رفت و قیصر روم ابتدا وعده‌هایی به او داد، اما در عمل او را به فرمانداری منطقه‌ای در فلسطین منصوب کرد. در مسیر بازگشت به دلیل بیماری در آنکارا درگذشت.

امرؤالقیس از صاحبان معلقات سبع بود و معلّقه او که با بیت «قفا نبک من ذکری حبیب و منزل» آغاز می‌شود، یکی از معروف‌ترین سروده‌های عربی است. برخی منابع او را به مزدکیت منتسب کرده‌اند. وی به دلیل سبک زندگی پرماجرا و ناپایدار، به «ملک ضلّیل» شهرت یافت. مرگ او بین سال‌های ۵۴۰ تا ۵۶۶ میلادی و حدود ۸۰ تا ۱۳۰ سال پیش از هجرت تخمین زده شده است.

پانویس

منابع

• اختری، عباسعلی (۱۳۹۰). «امروالقیس». دایرةالمعارف جامع اسلامی. تهران: آرایه.