|
مسابقه دانشدخت |
| اسلامیکال از تاریخ ۱۵ دی تا ۲۰ بهمن، میزبان یک همایه با موضوع زنان است. شما میتوانید در مسابقه مقالهنویسی دانشدخت، شرکت کنید و با نگارش مقاله، از جوایز آن بهرهمند باشید. اگر به موضوعات مربوط با زنان علاقهمندید، این فرصت را از دست ندهید. فهرستی از مقالات پیشنهادی جهت ایجاد یا ویرایش در اینجا وجود دارد. |
محمدجواد بلاغی
| محمدجواد بلاغی | |
|---|---|
| محمدجواد بلاغی نجفی | |
| اطلاعات شخصی | |
| نام کامل | محمدجواد بلاغی |
| لقب | علامه |
| زاده | ۱۲۸۲ محله براق نجف، عراق |
| درگذشته | ۱۳۵۲ نجف، عراق |
| مدفن | حرم علی بن ابیطالب |
| محل زندگی | نجف |
| محل تحصیل | نجف، کاظمین، سامرا |
| اطلاعات آموزشی | |
| استادان | سید محمدحسن هاشم هندی غروی ملا محمدکاظم خراسانی میرزا محمدتقی شیرازی سید حسن صدرالدین کاظمی و … |
| تألیفات | تفسیر آلاء الرحمن الهدی الی دین المصطفی الرحله المدرسیة او المدرسة السیارة اعاجیب الاکاذیب التوحید و التثلیث و … |
محمدجواد بلاغی، فقیه و نویسندهٔ شیعه در سدهٔ چهاردهم هجری، از علمای مبارز و محقق در حوزهٔ ادیان و کلام بود. وی با تسلط به زبانهای عبری، ارمنی و انگلیسی، به نقد ادیان دیگر پرداخت و آثار متعددی در این زمینه نگاشت. او در مبارزات ضداستعماری عراق نیز نقش داشت و یکی از مؤثرترین چهرهها در حوزهٔ مناظرات دینی و پاسخ به شبهات محسوب میشود.
زندگی
محمدجواد بلاغی (۱۲۸۲–۱۳۵۲ ق)، با نام کامل محمدجواد بن شیخ حسن نجفی بلاغی، فقیه، متکلم، مفسر، نویسنده و از علمای برجستهٔ شیعه امامیه در سدهٔ چهاردهم هجری بود. وی در نجف زاده شد و مقدمات علوم اسلامی را نزد علمای آن شهر فرا گرفت. در سال ۱۳۰۶ ق به کاظمین رفت و با دختر سید موسی جزایری ازدواج کرد. پس از اقامتی کوتاه، در سال ۱۳۱۲ ق به نجف بازگشت و در نزد استادانی همچون آقارضا همدانی، محمد طه نجف، محمدکاظم خراسانی و سید محمد هندی به تحصیل ادامه داد. وی همچنین در علوم عقلی از میرزا علامه برغانی و میرزا علینقی برغانی بهرهمند شد.[۱]
بلاغی در سال ۱۳۲۶ ق به سامرا مهاجرت کرد و به حوزهٔ درس میرزا محمدتقی شیرازی پیوست. وی به مدت ده سال در این حوزه به تحصیل و تألیف پرداخت و سپس به کاظمین بازگشت. در دورهٔ حضورش در کاظمین، در مبارزه با استعمار انگلیس و اشغال عراق مشارکت داشت و پس از آن دوباره به نجف بازگشت و به تدریس، فتوا، تألیف و مناظره پرداخت.[۲]
بلاغی از معدود علمای معاصر بود که به زبانهای عبری، ارمنی و انگلیسی تسلط یافت و مطالعات گستردهای در زمینهٔ ادیان یهود و مسیحیت و نیز مکاتب مادیگرا داشت. وی مجموعهای از آثار احتجاجی و کلامی در نقد ادیان دیگر و در دفاع از اسلام نگاشت که برخی از آنها بدون ذکر نام نویسنده منتشر شد. با وجود فروتنی و پرهیز از شهرت، آثارش در محافل علمی مورد توجه قرار گرفت و به زبانهای مختلف ترجمه شد.[۳]
بلاغی همچنین در عرصههای اجتماعی فعال بود؛ از جمله در پاسخ به فتوای سید محسن امین دربارهٔ حرمت برخی از آیینهای عزاداری، در موکب عزاداری حسینی مجهز به طبل و سنج در کربلا شرکت کرد. او بنیانگذار موکب نجفیها در شب عاشورا در کربلاست، که یکی از باشکوهترین هیئتهای عزاداری آن منطقه بهشمار میرود.[۴]
آثار
آثار بلاغی از جمله منابع مهم در فقه، تفسیر، کلام، مناظرههای دینی و ردیهنویسی علیه فرقهها و نحلههای نوظهور است. برخی از آثار چاپشدهٔ او عبارتاند از: بطلان العول و التعصیب، اجوبة المسائل البغدادیة، البلاغ المبین فی الإلهیات، الرحلة المدرسیة (ترجمهشده به فارسی)، الرسالة فی رد الوهابیة، التوحید و التثلیث، البلاغ المبین بین المادیین و الإلهیین، مصابیح الهدی، نصائح الهدی فی الرد علی البابیة، و آلاء الرحمن فی تفسیر القرآن که واپسین اثر او بود. وی پیش از اتمام این تفسیر درگذشت و در حجرهٔ سوم ضلع جنوبغربی صحن حرم امام علی دفن شد.[۵]
پانویس
ارجاعات
منابع
- اختری، عباسعلی (۱۳۹۰). «بلاغی». دایرةالمعارف جامع اسلامی. تهران: آرایه.