حاتم طائی

حاتم بن عبدالله بن سعد طائی فردی از قبیله طی بود که به سخاوت و جوانمردی شهرت داشت و پیش از ظهور اسلام می‌زیست. داستان‌هایی دربارهٔ آزاد کردن اسیران، بخشندگی گسترده، و میهمان‌نوازی او روایت شده است.

زندگی

حاتم بن عبدالله بن سعد طائی از افراد شناخته‌شده قبیله طی بود که پیش از بعثت اسلام زندگی می‌کرد و به سخاوت و جوانمردی شهرت داشت. در روایت‌ها آمده است که در جنگ‌ها اسیران خود را آزاد می‌کرد. نقل شده است که روزی یکی از اسیران قبیله عنزه از او یاری خواست و چون حاتم مالی همراه نداشت، خود را به جای او در بند آن قبیله قرار داد تا زمانی که توانست مبلغ لازم را بپردازد و آزاد شود.

گزارش شده است که او دیگ‌های بزرگی در برابر خانه خود مهیا می‌کرد و همواره آماده پذیرایی بود. در ماه رجب هر روز شتری قربانی و مردم را به غذا دعوت می‌کرد. گفته‌اند که جز اسب و سلاح خویش چیزی نگاه نمی‌داشت. عُدی بن حاتم نقل کرده است که پدرش کم‌سخن بود و باور داشت ترک سخن، هرجا ممکن باشد، بهتر است.

حاتم در شعر و ادب نیز شناخته شده بود و داستان خواستگاری او از ماویه بنت زعفر همراه با اشعاری از او مشهور است. در نقل‌های حدیثی آمده است که رفتار سخاوتمندانه او موجب رهایی از عذاب دانسته شده و عباراتی از او دربارهٔ قناعت و پرهیز از طمع نقل شده است.

منابع

• اختری، عباسعلی (۱۳۹۰). «حاتم». دایرةالمعارف جامع اسلامی. تهران: آرایه.