فرخ‌رو پارسا

فرخ‌رو پارسای (۱۳۰۱–۱۳۵۹) پزشک، آموزگار و سیاستمدار ایرانی بود که در دوره پهلوی دوم به‌عنوان نخستین زن به مقام وزارت در ایران رسید. او در سال ۱۳۴۷ و در دولت امیرعباس هویدا به وزارت آموزش و پرورش منصوب شد و تا سال ۱۳۵۳ در این سمت فعالیت داشت. پارسای پیش از وزارت، سابقه طولانی در آموزش، مدیریت آموزشی و فعالیت‌های سیاسی و پارلمانی داشت.

زندگی

فرخ‌رو پارسای در اسفند ۱۳۰۱ در قم متولد شد. مادر او فخرآفاق پارسای از فعالان حقوق زنان و مدیر مجله «جهان زنان» بود و پدرش فرخ‌دین پارسای در حوزه مطبوعات و فعالیت‌های اداری اشتغال داشت. به‌دلیل تبعید والدینش به قم، تولد او در این شهر انجام شد. تحصیلات ابتدایی را در تهران گذراند و سپس وارد دانشسرای عالی شد. او در سال ۱۳۲۱ در رشته علوم طبیعی و تعلیم و تربیت فارغ‌التحصیل شد و تحصیلات پزشکی خود را در دانشگاه تهران ادامه داد. پارسای در سال ۱۳۲۹ موفق به دریافت مدرک دکتری پزشکی شد، اما فعالیت حرفه‌ای خود را بیشتر در حوزه آموزش و فرهنگ ادامه داد.

او در سال ۱۳۲۳ با احمد شیرین‌سخن ازدواج کرد و این ازدواج چهار فرزند به همراه داشت. فرخ‌رو پارسای در اردیبهشت ۱۳۵۹ به حکم دادگاه انقلاب اعدام شد.

فعالیت‌های حرفه‌ای

پارسای فعالیت حرفه‌ای خود را از سال ۱۳۲۱ به‌عنوان دبیر دبیرستان آغاز کرد و هم‌زمان انجمن بانوان فرهنگی را بنیان گذاشت. او در دهه ۱۳۳۰ در حوزه مدیریت آموزشی، از جمله مدیریت دبیرستان و عضویت در شورای عالی زنان، فعالیت داشت. در سال ۱۳۴۰ ریاست جمعیت زنان دانشگاهی را برعهده گرفت و پس از اعطای حق رأی به زنان، به‌عنوان نماینده تهران به مجلس شورای ملی راه یافت.

پارسای در سال ۱۳۴۴ به معاونت وزارت آموزش و پرورش رسید و از شهریور ۱۳۴۷ تا اردیبهشت ۱۳۵۳ وزیر آموزش و پرورش بود. در دوره وزارت او، اقداماتی مانند تغییر ساختار نظام آموزشی، ایجاد مدارس راهنمایی، اجرای قانون تعلیمات اجباری و توسعه آموزش عشایری انجام شد.

آثار

فرخ‌رو پارسای در تألیف و تدوین کتاب‌های درسی، به‌ویژه در حوزه بهداشت، پرستاری و خانه‌داری، نقش داشت. برخی از این آثار در نظام آموزشی ایران مورد استفاده قرار گرفتند.

منابع

الگو:چهره‌های سرشناس اعدام شده توسط جمهوری اسلامی