لقمان حکیم

لُقمان، نام مردی حکیم که اصلش حبشی بوده و در روزگار داود زندگی می‌کرد. لقمان به حکمت، مواعظ و داستان‌های اخلاقی مشهور بود و سوره‌ای از قرآن به نام او است. عدم شرک به خدا، تواضع در برابر مردم، وقار در راه‌رفتن، میانه‌روی در زندگی، ویژگی‌های همنشین خوب، ادب آموختن از بی‌ادبان از جمله حکمت‌های معروف لقمان است. داستان‌های زیادی از لقمان حکیم در شعر و ادب فارسی نیز نقل شده است. برخی از مورخان به دلیل شباهت‌های داستانی، لقمان را با برخی شخصیت‌های تاریخی یکی پنداشته‌اند. در روایات به عدم نبوت لقمان تصریح شده است. لقمان حکیم به عنوان یکی از شخصیت‌های معروف اخلاقی و دانا مورد پذیرش مورخان قرار گرفته است؛ اگرچه به دلیل شباهت‌های داستانی با بعضی از شخصیت‌های تاریخی و افسانه‌ای از جمله لقمان بن عاد اساطیری، ازوپ، بلعم باعورا، احقیار و لقمان معمر، یکی پنداشته شده است.

نام و نسب

نام او در منابع اسلامی از جمله قرآن، لقمان یا لقمان حکیم گزارش شده است. او را سیاه‌پوستی توصیف کرده‌اند که یکی از ۳ سیاه‌پوست سرور اهل بهشت معرفی شده است. شده است.

پانویس

منابع

• اختری، عباسعلی (۱۳۹۰). «لقمان». دایره‌المعارف جامع اسلامی. تهران: آرایه.