حلیمه سعدیه

حلیمه سعدیه از قبیله بنی‌سعد بن بکر و همسر حارث بن عبدالعزی بود که به عنوان دایه و مادر رضاعی پیامبر اسلام شناخته می‌شود. بر اساس رسم رایج میان اشراف مکه، محمد در کودکی به او سپرده شد و چند سال در میان قبیله بنی‌سعد پرورش یافت. منابع تاریخی از برکت حضور او در زندگی حلیمه و احترام پیامبر به خانواده رضاعی خود در سال‌های بعد یاد کرده‌اند.

زندگی

حلیمه سعدیه دختر ابوذؤیب عبدالله بن حارث بن شَجَنه از قبیله بنی‌سعد بن بکر شاخه‌ای از قبیله هوازن بود و همسر حارث بن عبدالعزّی به شمار می‌رفت. او دایه و مادر رضاعی پیامبر اسلام بود.

در میان اشراف مکه رسم بود که کودکان خود را در سال‌های نخست زندگی به زنان بادیه‌نشین بسپارند تا در محیطی سالم‌تر و با زبانی فصیح‌تر پرورش یابند. از همین رو عبدالمطلب که پس از درگذشت عبدالله سرپرستی محمد را بر عهده داشت، در جست‌وجوی زنی مناسب برای این کار بود. در همان زمان، حلیمه همراه همسرش برای یافتن کودکی جهت شیردادن به مکه آمد و سرانجام محمد به او سپرده شد. بر پایه گزارش‌های تاریخی، حلیمه بعدها نقل می‌کرد که در نخستین دیدار با کودک نشانه‌هایی از زیبایی و نورانیت در او دیده و از زمانی که او را با خود به قبیله برده، برکت‌هایی در زندگی خانواده‌اش پدید آمده است. محمد تا حدود پنج سالگی در میان خاندان بنی‌سعد و در خانه حلیمه زندگی کرد و اعضای این خانواده از او نگهداری می‌کردند.

در دیدگاه محمد

در منابع آمده است که پیامبر اسلام پس از بعثت نیز نسبت به حلیمه و همسرش احترام نشان می‌داد. در روایتی نقل شده است که هنگام دیدار آنان، پیامبر جایگاهی ویژه برای آنان در کنار خود فراهم کرد و با آنان با احترام رفتار کرد. همچنین گفته شده است که حارث، همسر حلیمه، پس از گفت‌وگویی با پیامبر اسلام ایمان آورد. در برخی گزارش‌ها نیز آمده است که پس از جنگ حنین، گروهی از اسیران قبیله بنی‌سعد ـ که خویشاوندان رضاعی پیامبر به شمار می‌رفتند ـ به درخواست شیماء دختر حلیمه و با موافقت پیامبر و مسلمانان آزاد شدند.

پانویس

منابع

• اختری، عباسعلی (۱۳۹۰). «حلیمه سعدیه». دایره‌المعارف جامع اسلامی. تهران: آرایه.