سمیه

سمیه بنت خیاط، از زنان مسلمان صدر اسلام بود که توسط مخالفان اسلام، تحت شکنجه قرار گرفت تا کشته شد.

زندگی

در سال‌های اولیه بعثت پیامبر اسلام، مسلمانان مکه، مورد آزار شدید قریش قرار می‌گرفتند. این دوره زمانی به «دوره مکی» معروف می‌باشد و  مقاومت و ایستادگی بسیاری از مسلمانان در برابر ظلم و ستم مشرکان را نشان می‌داد. در این دوره، سمیه بنت خیاط، همسر یاسر و مادر عمار، یکی از نخستین زنانی بود که به اسلام روی آورد و نقش مهمی در تاریخ اسلام داشت. او و خانواده‌اش از افرادی بودند که به‌ دلیل گرویدن به اسلام، تحت شکنجه و آزار مشرکان قرار گرفتند.

ازدواج

سمیه دختر خیاط، کنیز ابو‌حذیفه (رییس قبیله بنی‌مخزوم) می‌باشد و کنیزی آزادمنش، عاقل، خوش‌قلب، نمکین، عفیف و پاک بود که شبیه به او در میان کنیزان قبیله قریش وجود نداشته است. واقدی و گروهی از اهل علم بیان کرده‌اند که یاسر پدر عمار عربی قحطانی از قبیله عنس از دسته مذحج بوده است، اما پسر او عمار به قبیله بنی مخزوم وابسته است چون پدرش یاسر با کنیز فردی از قبیله بنی مخزوم ازدواج کرد که او عمار را به دنیا آورد، ماجرای ازدواج آن‌ها اینگونه بود که یاسر همراه دو برادرش به نامهای حارث و مالك به دنبال برادر چهارم خود به سمت مکه آمدند. حارث و مالك به یمن بازگشتند و یاسر در مکه ماندگار شد و با ابو حذيفة بن مغيرة بن عبد الله بن عمر بن مخزوم پیمان بست. ابوحذیفه یکی از کنیزان خود به نام سمیه دختر خیاط را به همسری او برگزید که عمار را برای او به دنیا آورد.

شکنجه

ابن عبدالبر گفته است عمار و برادرش عبدالله و پدر و مادرشان یاسر و سمیه به اسلام روی آوردند و از اولین مسلمانان هستند و در راه خداوند مورد شکنجه سخت قرار گرفتند. پیامبر اسلام زمانی که آنان شکنجه می شدند از کنار آن‌ها عبور می کرد و می فرمود: «ای خاندان یاسر صبر و شکیبایی داشته باشید، که وعده گاه شما بهشت می‌باشد و به آنان نیز می فرمود: خداوندا خاندان یاسر را بیامرز هر چند که آمرزیده‌ای. ابو جهل، سمیه را کشت، زوبینی( نیزه کوچک دو شاخه) به زیر شکمش زد و او کشته شد. سمیه، زنی فاضل و نیکوکار بود و اولین زنی است که در اسلام به شهادت رسیده است. قریش، یاسر و سمیه و دو پسر آن‌ها و بلال و خباب و صهیب را شکنجه می‌دادند، زره آهنی بر تن آنان می‌کردند و در آفتاب آن‌ها را نگه می داشتند، به گونه ای که تاب و توانشان به اتمام می‌رسید و آنان با اکراه و اجبار هر چه از کفر و دشنام به پیامبر اسلام که خواسته کافران بود، به زبان می‌آوردند. عمار به پیامبر اسلام گفت: ای رسول خدا، شکنجه مادر من به بیشترین حد رسیده است، فرمود: «ای ابا اليقظان صبر و شکیبایی، خداوندا هیچ یک از خاندان یاسر را با آتش، عذاب نده. ابن عبد البر می‌گوید، آیه‌ای که می‌گوید:《جز آن کس که مجبور شود و دلش مطمئن به ایمان باشد (نحل:۱۰۶)، درباره او نازل شده است.》