زبور: تفاوت میان نسخهها
(ابرابزار) |
(ابرابزار) |
||
| (یک نسخهٔ میانیِ ایجادشده توسط همین کاربر نشان داده نشد) | |||
| خط ۲۱: | خط ۲۱: | ||
{{درجهبندی|نیازمند پیوند=خیر|نیازمند رده=خیر|نیازمند جعبه اطلاعات=بله|نیازمند تصویر=بله|نیازمند استانداردسازی=خیر|نیازمند ویراستاری=خیر|مقابله نشده با دانشنامهها=تاحدودی}} | {{درجهبندی|نیازمند پیوند=خیر|نیازمند رده=خیر|نیازمند جعبه اطلاعات=بله|نیازمند تصویر=بله|نیازمند استانداردسازی=خیر|نیازمند ویراستاری=خیر|مقابله نشده با دانشنامهها=تاحدودی}} | ||
{{شخصیتها و اعلام قرآنی}} | |||
[[رده:کتب آسمانی]] | |||
[[رده:نمودهای فرهنگی داوود]] | |||
نسخهٔ کنونی تا ۱۱ مهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۰۹:۰۳
زَبُور یا به صورت جمع، زُبُر، به معنای نوشته و کتاب است و در اصطلاح بیشتر به کتاب آسمانی داود اطلاق میشود. این کتاب از کتابهای آسمانی بهشمار میرود و بیشتر مشتمل بر مواعظ، اندرزها و ستایش خداوند است.
معنای لغوی و اصطلاحی
واژه «زبور» به معنای نوشته و کتاب است و جمع آن «زُبُر» میباشد. گفته شده است که این واژه در اصل سریانی بوده و به معنای کتاب است و در زبان عربی نیز به همین معنا به کار رفته است. در قرآن نیز این واژه در همین معنا آمده است؛ چنانکه در آیه «کل شیء فعلوه فی الزبر» واژه «زبر» به معنای کتابها و نوشتهها به کار رفته است.[۱]
در منابع اسلامی
زبور بر باور مسلمانان، از کتابهای آسمانی است که بر داود نازل شد. در منابع اسلامی آمده است که این کتاب به صورت آیات مفصل نازل گردید، اما داود آن را یکجا و به صورت مجموعهای کامل به قوم خود ابلاغ کرد. بیشتر محتوای زبور شامل مواعظ و اندرزها و نیز مدح و ثنای خداوند است و احکام شرعی در آن بسیار اندک است.[۲]
در برخی روایات اسلامی نقل شده است که نزول زبور در شب هجدهم ماه رمضان بوده است. در قرآن نیز به زبور اشاره شده است، از جمله در آیه «و لقد کتبنا فی الزبور من بعد الذکر أن الارض یرثها عبادی الصالحون» که در آن بیان شده است زمین در نهایت به بندگان صالح خواهد رسید.[۳]
در برخی منابع اسلامی آمده است که هر کتاب آسمانی به اندازه دانشی که پیامبر صاحب آن کتاب داشته است مشتمل بر معارف و علوم بوده است. بر همین اساس میان کتابهای آسمانی نیز تفاوتهایی در مرتبه و فضیلت وجود دارد و برخی از آنها نسبت به برخی دیگر برتری دارند. در این دیدگاه، برتری قرآن بر دیگر کتابهای آسمانی همانند برتری پیامبر اسلام بر دیگر پیامبران دانسته شده است.[۴]
در برخی نقلها مطالبی از زبور روایت شده است. از جمله آمده است که خداوند خطاب به انسان میفرماید: تو از من چیزی میخواهی و من آن را از تو بازمیدارم زیرا آن را به صلاح تو نمیدانم، اما تو برخواسته خود پافشاری میکنی و چون آن را به تو میدهم، نعمت مرا در راه نافرمانی به کار میبری. با این حال تو مرا میخوانی و من پردهپوشی میکنم، و این بیانگر لطف و بردباری الهی در برابر انسان است. در نقل دیگری از زبور آمده است که آلودگی بدن با آب پاک میشود، اما آلودگی گناهان تنها با آمرزش الهی از میان میرود. همچنین خوشا به حال کسانی که درونشان از ظاهرشان بهتر است و کسانی که به وعدههای الهی امید دارند و از نعمتهای الهی بهرهمند میشوند.[۵]
پانویس
ارجاعات
منابع
- اختری، عباسعلی (۱۳۹۰). «زبور». دایرةالمعارف جامع اسلامی. تهران: آرایه.