بدون تصویر

شیخ صدوق: تفاوت میان نسخه‌ها

از اسلامیکال
پرش به ناوبری پرش به جستجو
(ابرابزار)
 
خط ۲۲: خط ۲۲:
|وبگاه رسمی=
|وبگاه رسمی=
}}
}}
'''ابوجعفر علی بن حسین بن موسی بن بابویه قمی''' معروف به '''شیخ صدوق'''، از فقاء و محدثین فرقه [[امامیه]] در [[قم]]، [[ری]] و [[خراسان]] بود و در آن ناحیه جایگاه و احترام بالایی داشت. از جمله مهم‌ترین آثار او کتاب ''[[من لا یحضره الفقیه]]'' است.{{پنک|شیرازیان|۱۳۴۷|ص=۶۱}} تاریخ تولد او در منابع ضبط نشده، اما می‌توان گفت که قبل از ۳۱۱ هجری قمری متولد شده بود.{{پنک|شیرازیان|۱۳۴۷|ص=۶۲}}
'''محمد بن علی بن حسین بن بابویه قمی''' (معروف به '''شیخ صدوق''' و '''ابوجعفر صدوق''') از بزرگ‌ترین محدثان [[شیعه]] در سدهٔ چهارم هجری و از عالمان برجستهٔ [[قم]] بود.
 
== نام و نسب ==
ابوجعفر علی بن حسین بن موسی بن بابویه قمی معروف به شیخ صدوق، از فقاء و محدثین فرقه [[امامیه]] در [[قم]]، [[ری]] و [[خراسان]] بود و در آن ناحیه جایگاه و احترام بالایی داشت.{{پنک|شیرازیان|۱۳۴۷|ص=۶۱}}
 
== زندگی ==
محمد بن علی بن حسین بن بابویه در [[قم]] زاده شد. در منابع شیعه آمده است که تولد او به دعای [[امام مهدی]] نسبت داده شده و توقیعی از آن حضرت در شأن او نقل شده است.<ref>{{پک|اختری|۱۳۹۰|ک=دایرةالمعارف جامع اسلامی|ف=صدوق}}</ref> تاریخ تولد او در منابع ضبط نشده، اما می‌توان گفت که قبل از ۳۱۱ هجری قمری متولد شده بود.{{پنک|شیرازیان|۱۳۴۷|ص=۶۲}}
 
وی نزد استادان بسیاری به تحصیل پرداخت. از مهم‌ترین استادان او پدرش [[علی بن حسین بن بابویه قمی]] و [[محمد بن حسن بن ولید]] بودند و شمار استادان او را نزدیک به دویست تن ذکر کرده‌اند.<ref>{{پک|اختری|۱۳۹۰|ک=دایرةالمعارف جامع اسلامی|ف=صدوق}}</ref>
 
شیخ صدوق عمر خود را در گردآوری، تدوین و نقل احادیث شیعه صرف کرد و شمار تألیفات او را تا حدود سیصد کتاب دانسته‌اند. او در جوانی به [[بغداد]] رفت و بزرگان دانشمندان شیعه در آن شهر از وی حدیث شنیدند. وی در علم حدیث جایگاهی بلند داشت و به احوال [[علم رجال|رجال حدیث]] و نقد اخبار آگاهی فراوان داشت.<ref>{{پک|اختری|۱۳۹۰|ک=دایرةالمعارف جامع اسلامی|ف=صدوق}}</ref>
 
از شاگردان او [[شیخ مفید]] بود. صدوق با برخی از فرمانروایان [[آل بویه]] و بزرگان شیعه روابط داشت و نزد آنان مورد احترام بود. گفته شده است که [[رکن‌الدوله دیلمی]] و وزیر او [[صاحب بن عباد]] او را گرامی می‌داشتند.<ref>{{پک|اختری|۱۳۹۰|ک=دایرةالمعارف جامع اسلامی|ف=صدوق}}</ref>
 
او سفری به [[بلخ]] برای دیدار ابوعبدالله نعمت، نقیب آن شهر، انجام داد و کتاب ''[[من لا یحضره الفقیه]]'' را به نام او تألیف کرد. همچنین کتاب ''[[عیون اخبار الرضا]]'' را به نام صاحب بن عباد نگاشت. شیخ صدوق در سال‌های پایانی عمر در [[ری]] اقامت داشت و در همان‌جا در سال ۳۸۱ق درگذشت.<ref>{{پک|اختری|۱۳۹۰|ک=دایرةالمعارف جامع اسلامی|ف=صدوق}}</ref>
 
== آثار ==
از شیخ صدوق آثار فراوانی بر جای مانده است که برخی از مهم‌ترین آنها عبارت‌اند از:<ref>{{پک|اختری|۱۳۹۰|ک=دایرةالمعارف جامع اسلامی|ف=صدوق}}</ref>
* ''من لا یحضره الفقیه''
* ''[[اکمال الدین]]''
* ''[[الامالی (صدوق)|الامالی]]''
* ''عیون اخبار الرضا''
* ''[[معانی الاخبار]]''
* ''[[التوحید (صدوق)|التوحید]]''
* ''[[ثواب الاعمال]]''
* ''[[علل الشرایع]]''
* ''[[الخصال]]''
* ''[[الاعتقادات (صدوق)|الاعتقادات]]''


== پانویس ==
== پانویس ==
خط ۳۰: خط ۵۷:
=== منابع ===
=== منابع ===
* {{یادکرد ژورنال | نام = جمال الدین | نام خانوادگی = شیرازیان | سال = 1347 | شماره = 5 | ژورنال = معارف اسلامی | عنوان = شیخ صدوق}}
* {{یادکرد ژورنال | نام = جمال الدین | نام خانوادگی = شیرازیان | سال = 1347 | شماره = 5 | ژورنال = معارف اسلامی | عنوان = شیخ صدوق}}
* {{یادکرد دانشنامه|نام=عباسعلی|نام خانوادگی=اختری|مقاله=صدوق|دانشنامه=[[دایرةالمعارف جامع اسلامی]]|سال=۱۳۹۰|ناشر=آرایه|مکان=تهران}}


{{جوامع روایی شیعه}}
{{جوامع روایی شیعه}}
خط ۵۲: خط ۸۰:
[[رده:مراجع تقلید درگذشته]]
[[رده:مراجع تقلید درگذشته]]
[[رده:مراجع تقلید شیعه ایران]]
[[رده:مراجع تقلید شیعه ایران]]
[[رده:مراجع تقلید شیعه در سده ۴ (قمری)]]
[[رده:نویسندگان ادبیات فارسی دوران قرون وسطی]]
[[رده:نویسندگان ادبیات فارسی دوران قرون وسطی]]
[[رده:نویسندگان سده ۱۰ (میلادی) اهل ایران]]
[[رده:نویسندگان سده ۱۰ (میلادی) اهل ایران]]
[[رده:مراجع تقلید شیعه در سده ۴ (قمری)]]

نسخهٔ کنونی تا ‏۱۷ ژوئن ۲۰۲۶، ساعت ۱۶:۰۴

شیخ صدوق
شیخ صدوق
اطلاعات شخصی
نام کاملمحمد بن علی بن بابَوَیْهِ قمی
لقبشیخ صَدوُق
اِبنِ بابَوَیْه
نسبابوجعفر محمد بن علی بن حسین بن موسی بن بابویه قمی
زاده۳۰۶
قم،  ایران
درگذشته۳۸۱
شهر ری،  ایران
مدفنحرم قبرستان ابن‌بابویه ۳۵°۳۵′۶٫۰۲″ شمالی ۵۱°۲۶′۹٫۲۳″ شرقی / ۳۵٫۵۸۵۰۰۵۶°شمالی ۵۱٫۴۳۵۸۹۷۲°شرقی / 35.5850056; 51.4358972
محل زندگیقم، شهر ری، مشهد، بلخ[۱]
محل تحصیلقم، شهر ری، مشهد
اطلاعات آموزشی
استادانمحمد بن حسن ولید قمی
احمد بن علی بن ابراهیم قمی
علی بن محمد قزوینی
جعفر بن محمد بن شاذان
و …
تألیفاتمن لایحضره الفقیه
علل‌الشرایع
کمال‌الدین و تمام‌النعمة
التوحید
خصال

محمد بن علی بن حسین بن بابویه قمی (معروف به شیخ صدوق و ابوجعفر صدوق) از بزرگ‌ترین محدثان شیعه در سدهٔ چهارم هجری و از عالمان برجستهٔ قم بود.

نام و نسب

ابوجعفر علی بن حسین بن موسی بن بابویه قمی معروف به شیخ صدوق، از فقاء و محدثین فرقه امامیه در قم، ری و خراسان بود و در آن ناحیه جایگاه و احترام بالایی داشت.[۲]

زندگی

محمد بن علی بن حسین بن بابویه در قم زاده شد. در منابع شیعه آمده است که تولد او به دعای امام مهدی نسبت داده شده و توقیعی از آن حضرت در شأن او نقل شده است.[۳] تاریخ تولد او در منابع ضبط نشده، اما می‌توان گفت که قبل از ۳۱۱ هجری قمری متولد شده بود.[۴]

وی نزد استادان بسیاری به تحصیل پرداخت. از مهم‌ترین استادان او پدرش علی بن حسین بن بابویه قمی و محمد بن حسن بن ولید بودند و شمار استادان او را نزدیک به دویست تن ذکر کرده‌اند.[۵]

شیخ صدوق عمر خود را در گردآوری، تدوین و نقل احادیث شیعه صرف کرد و شمار تألیفات او را تا حدود سیصد کتاب دانسته‌اند. او در جوانی به بغداد رفت و بزرگان دانشمندان شیعه در آن شهر از وی حدیث شنیدند. وی در علم حدیث جایگاهی بلند داشت و به احوال رجال حدیث و نقد اخبار آگاهی فراوان داشت.[۶]

از شاگردان او شیخ مفید بود. صدوق با برخی از فرمانروایان آل بویه و بزرگان شیعه روابط داشت و نزد آنان مورد احترام بود. گفته شده است که رکن‌الدوله دیلمی و وزیر او صاحب بن عباد او را گرامی می‌داشتند.[۷]

او سفری به بلخ برای دیدار ابوعبدالله نعمت، نقیب آن شهر، انجام داد و کتاب من لا یحضره الفقیه را به نام او تألیف کرد. همچنین کتاب عیون اخبار الرضا را به نام صاحب بن عباد نگاشت. شیخ صدوق در سال‌های پایانی عمر در ری اقامت داشت و در همان‌جا در سال ۳۸۱ق درگذشت.[۸]

آثار

از شیخ صدوق آثار فراوانی بر جای مانده است که برخی از مهم‌ترین آنها عبارت‌اند از:[۹]

پانویس

ارجاعات

منابع

  • شیرازیان، جمال الدین (۱۳۴۷). «شیخ صدوق». معارف اسلامی (۵).
  • اختری، عباسعلی (۱۳۹۰). «صدوق». دایرةالمعارف جامع اسلامی. تهران: آرایه.